"Βοήθεια μας και του χρόνου"....έτσι δεν λέμε???

"Βοήθεια μας και του χρόνου"....έτσι δεν λέμε???

Να ξέρετε...... ότι οι γιορτές στην Ορθοδοξία δεν γιορτάζονται εθιμοτυπικά...αλλά ουσιαστικά...Η Εκκλησία είναι πνευματικό Θεραπευτήριο. Ζητάμε να μας θεραπεύσει από την αμαρτία (αμαρτία ίσον φθορά και θάνατος) . Ο Ιησούς Χριστός θεραπεύει τον Άνθρωπο δια των Μυστηρίων εν Αγίω Πνεύματι.

Να σήμερα, η Εκκλησία μας τιμά την αποκεφάλιση του Τιμίου Προδρόμου και μας προβάλει έναν άνθρωπο, ως τον άνθρωπο του Θεού και μας δείχνει το"δρόμο" για να φτάσουμε σε Αυτόν..... Ό "δρόμος" αυτός είναι η ελεύθερη αποδοχή και τήρηση των εντολών του Θεού, η άσκηση, η προσευχή, η νηστεία και εν τέλει η Μετάνοια. Μην ξεχνάτε ότι αυτά που λέμε και πιστεύουμε, μπορεί κάποια στιγμή να χρειαστεί να τα υποστηρίξουμε και με την ίδια μας την ζωή, όπως έκανε άλλωστε ο Άγιος Ιωάννης ο Πρόδρομος.

Το να λέμε, "βοήθεια μας" και "του χρόνου", χωρίς την παραμικρή συναίσθηση, αποδοχής και εφαρμογής της ζωής του Αγίου στην ζωή μας δεν έχει ΚΑΝΕΝΑ νόημα.

Αλήθεια σας λέω...είναι σαν να πάω στο γιατρό να μου δώσει το φάρμακο που πρέπει να πάρω και την συνταγή που θα εφαρμόσω για κάποια σοβαρή αρρώστια και φεύγοντας να του πω " σ ευχαριστώ γιατρέ μου, ας με βοηθήσουν τα φάρμακά σου , θα τα ξανά πούμε του χρόνου". Φεύγοντας λοιπόν, δεν εφαρμόζω την συνταγή, ούτε τα φάρμακα παίρνω και συνεχίζω να ζω όπως και πριν. Πιστεύεις ότι θα γίνω ποτέ καλά;;;;;

Κάτι παρόμοιο παθαίνω και εγώ, τα βλέπω όλα πολύ επιφανειακά και γιαυτό στην ζωή μου δεν βλέπω καμία σημαντική αλλαγή, καμιά θεραπεία πνευματική από τα πάθη μου και τις αμαρτίες μου.

Μπορεί ο Θεός να παρεμβαίνει και να με βοηθάει, αλλά αυτό το κάνει για να μου δείξει την Αγάπη Του με την Παρουσία Του, για να μην απελπίζομαι...ξέρει Εκείνος τη κάνει....εγώ όμως δεν πρέπει να επαναπαύομαι.....

Από την σημερινή γιορτή θα κρατήσω στο νου και την καρδιά μου το Ασκητικό πνεύμα του Προδρόμου, που είναι το πνεύμα της Εκκλησίας και την αξία της Μετάνοιας, ως την προσπάθεια για αλλαγή και αναγνώριση των σφαλμάτων μου.....

Ο Θεός να φωτίσει τη ζωή μας!

Πάτερ...εγώ πιστεύω πολύ στο Θεό!!!

Μου λες με στόμφο.... πιστεύω πολύ στο Θεό, Πάτερ...!!!.
Μπράβο……σου λέω….. χαίρομαι για σένα, σίγουρα θα έχεις βρει τον τρόπο να καλλιεργείς αυτή τη σχέση.
Και ρωτάω, νηστεύει??........
Τι? Μπα ……η νηστεία είναι για τους παπάδες.....
Εξομολογείσαι?........ 
Σε παπά? Με τίποτα, δεν χρειάζεται, τα λέω μπροστά στις εικόνες...
Εκκλησιάζεσαι?......
Κάθε Κυριακή? Ούτε στα πιο τρελά μου όνειρα… αυτό το κάνουν οι γριές και οι γέροι...σε ‘κανα γάμο, βάπτιση…και το Πάσχα!
Κοινωνάς?.......
'Οταν ήμουν μικρός κοινωνούσα,….. τώρα μόνο μια φορά το χρόνο, το Πάσχα και αν....
Βοηθάς ‘κανα άνθρωπο?.......
Τι είναι αυτά που λες Πάτερ? Τώρα? Τέτοια εποχή?…. πρέπει ο καθένας να κοιτάει την πάρτη του, δεν είμαστε για ελεημοσύνες και φιλανθρωπίες. Δεν έχουμε να φάμε εμείς, θα δώσουμε και στους άλλους???
Να σου πω και αυτό Πάτερ, πριν με ρωτήσεις…..δεν έχω κάνει Γάμο εκκλησιαστικό, καταλαβαίνεις τώρα με την κρίση, πολλά τα έξοδα....
ΚΑΓΚΕΛΟ εγώ...!!!
Δεν μου λες σε παρακαλώ, τι κάνεις για το Θεό?.....
Ανάβω ‘κανα κεράκι όποτε μπορέσω… για να μ’ έχει καλά εμένα και την οικογένεια μου… να μωρέ, να μην αρρωστήσουμε!!!
Φίλε μου..... σε τι Θεό πιστεύεις???
Η ΠΙΣΤΗ στο Ιησού Χριστό δεν είναι ιδεολογία, είναι ΤΡΟΠΟΣ ζωής και συνάντησης-ένωσης με το Σώμα του Χριστού την Εκκλησία. Είναι ΕΜΠΙΣΤΟΣΥΝΗ στη διδασκαλία του Χριστού και μίμηση της ζωής Του.

Καλή δύναμη στο πνευματικό μας αγώνα(Μετάνοια-Νηστεία -Προσευχή)

Γιορτή ίσον μίμηση Αγίου

Για την Εκκλησία γιορτή σημαίνει μίμηση της ζωής των Αγίων, αυτό να μην το ξεχνάτε ποτέ!!!

Η Εκκλησιά προτρέπει τους πιστούς να εορτάζουν τις μνήμες των Αγίων, αλλά και των σημαντικών γεγονότων της ζωής του Χριστού και της Παναγίας μας με τρόπο διαφορετικό από τον κοσμικό.

Προτρέπει τους πιστούς να συμμετέχουν ενεργά και ενσυνείδητα στις λατρευτικές συνάξεις δηλαδή στον Εσπερινό της παραμονής με ύμνους και προσευχές και στην Θεία Λειτουργία ανήμερα με την συμμετοχή στην Θεία Κοινωνία.

Αγαπητοί μου, αυτό να επιδιώκετε και για αυτό το τρόπο γιορτής να προετοιμάζεστε!!! 

" Περιμένοντας την Ανάσταση" Χρήστος Γιανναράς

" Περιμένοντας την Ανάσταση" - Εισαγωγή στο Θείο Δράμα.

Ο Χρήστος Γιανναράς αναφέρεται στη Μεγάλη Εβδομάδα.
από εκπομπή της ΕΡΤ, δεκαετίας '80

Αγάπη και εγωκεντρισμός

Αγάπη και εγωκεντρισμός

Υπήρχε ένα τυφλό κορίτσι που μισούσε τον εαυτό του ακριβώς επειδή ήταν τυφλή.

Μισούσε τους πάντες, εκτός απ” τον αγαπημένο της φίλο. Αυτός ήταν πάντα εκεί για εκείνη. Είχε πει ότι αν ποτέ μπορούσε να δει τον κόσμο, θα παντρευόταν το φίλο της.

Μια μέρα, κάποιος της χάρισε ένα ζευγάρι μάτια και τότε εκείνη μπορούσε να δει τα πάντα, μαζί και το αγόρι της. Ο φίλος της τότε τη ρώτησε: «Τώρα που μπορείς να δεις τον κόσμο, θα με παντρευτείς?»

Το κορίτσι σοκαρίστηκε όταν είδε ότι και ο φίλος της ήταν τυφλός και αρνήθηκε να τον παντρευτεί.

Ο φίλος της έφυγε μακρυά πικραμένος.

Αργότερα της έγραψε ένα γράμμα λέγοντάς της:

«ΜΟΝΟ ΠΡΟΣΕΧΕ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΜΟΥ ΣΕ ΠΑΡΑΚΑΛΩ»

Πηγή: Ησυχαστήριο Αγίας Τριάδος

Μπορούν να συμμετάσχουν σε ιερά μυστήρια γάμου και βαπτίσεως όσοι την ίδια χρονιά τέλεσαν ένα από τα μυστήρια αυτά;

Και βέβαια μπορούν. Το παραπάνω ερώτημα αφορά προλήψεις και δεισιδαιμονίες άγνωστες στην ευαγγελική αλήθεια. Δεν υπάρχει μεγαλύτερη ευλογία για κάθε πιστό από το να παρευρίσκεται σε όλα τα συμβάντα του ναού, είτε αυτά είναι γάμοι, βαπτίσεις είτε κηδείες, μνημόσυνα κ.ά.

Πηγή: ΠΕΡΙ ΓΑΜOY MAΡΤΥΡΙΕΣ (και όχι μόνο)

Περπάτα κι ας βρέχει...

Ξέρω ότι πολλές φορές αισθάνεσαι ότι δεν κατάφερες τίποτα. Ότι πάλι έπεσες στα ίδια πάθη, στα ίδια λάθη, σε εκείνα που σε κάνουν να νιώθεις αδύναμος, ένοχος και αμετανόητος. Και όμως είχες δώσει μια υπόσχεση στο Θεό και τον εαυτό σου. Κι όμως είχες πει, «δεν θα το ξανακάνω ποτέ πια». Είχες γονατίσει μάλιστα στην προσευχή γι αυτό το θέμα με την καρδιά γεμάτη πόνο αλλά και ελπίδα ότι δεν θα ξανασυμβεί.

Κι όμως, πάλι ήρθε, πάλι το συναντάς, το πάθος, την αδυναμία, το λάθος και αστοχία. Αισθάνεσαι ότι τίποτε δεν άλλαξε, ότι όλα είναι πάλι τα ίδια, ότι πάλι από την αρχή.

Κι όμως δεν είναι έτσι. Άδικα χτυπάς τον εαυτό σου και μάλιστα πιο σκληρά από όλους του δήμιους και βασανιστές. Ξερεις κατι;; η δική σου ματιά είναι η πιο σκληρή.

Το στόμα σου δόθηκε όχι για να δαγκώνεις,αλλά για να παρηγορείς με τα λόγια σου

Ξέχασε, λοιπόν, τις ξένες αμαρτίες, για να ξεχάσει και ο Κύριος τις δικές σου. Γιατί αν πεις, "Τιμώρησε τον εχθρό μου", έκλεισες το στόμα σου. Έχασε πια η γλώσσα σου το δικαίωμα να μιλάει στο Θεό.

Πρώτα-πρώτα επειδή εξαρχής Τον παρόργισες, κι υστέρα επειδή ζητάς πράγματα που είναι αντίθετα στον ίδιο το χαρακτήρα της προσευχής. Αφού, δηλαδή, προσέρχεσαι για να ζητήσεις συγχώρηση αμαρτημάτων, πώς μιλάς για τιμωρία; Το αντίθετο έπρεπε να κάνεις, να παρακαλάς για τους άλλους, ώστε στη συνέχεια να παρακαλέσεις με παρρησία και για τον εαυτό σου.

Η ΑΓΑΠΗ νικάει το ΜΙΣΟΣ

Ήταν το καλοκαίρι του 1974. Τα τουρκικά στρατεύματα εισβάλλουν στην Κύπρο. Και σκορπούν το θάνατο.

Στην Μόρφου συμβαίνει ένα συνταρακτικό γεγονός. Τούρκοι στρατιώτες συλλαμβάνουν 15 χριστιανούς. Τους φέρνουν στην αυλή του σπιτιού ενός Ελληνοκυπρίου δασκάλου. Και τους καταδικάζουν σε θάνατο. Ετοιμάζουν τα όπλα.

Οι άγιοι δεν λένε τί να κάνεις αλλά πώς να το κάνεις.

Οι άγιοι δεν λένε τί να κάνεις, όπως εμείς όταν συμβουλεύουμε τους άλλους. Οι άγιοι δεν διδάσκουν από τα βιβλία. Μιλούν μόνο γι΄ αυτό που έζησαν οι ίδιοι και μόνο αν ερωτηθούν. Το να μιλάνε χωρίς να ερωτηθούν, το θεωρούν αργολογία.

Οι άγιοι δεν λένε τί να κάνεις αλλά πώς να το κάνεις. Παράδειγμα δεν λένε να μη φοβάσαι ,αλλά λένε και το πώς να μη φοβάσαι. Διάβαζα την Ιθάκη. Ο Καβάφης λέει δεν θα φοβάμαι αν δεν κουβαλώ μέσα μου τους Λαιστρυγόνας. Ποτέ δεν σκέφτηκα πώς δεν θα τους κουβαλώ μέσα μου.

Η βασική θεραπεία είναι αυτή της Εκκλησίας, η εξαγόρευση στον εξομολόγο, αν πιστεύεις. Η εξομολόγηση μοιάζει με τη θεραπεία που εφαρμόζει ο λαός, όταν θεραπεύει το δάγκωμα του σκορπιού με το δηλητήριο του σκορπιού.

Ο Θεός στην απιστευτη φιλανθρωπία Του μετατρέπει αυτό που μας αρωσταίνει μέσα μας σε φάρμακο που μας θεραπεύει όταν το βγάζουμε έξω με τη θέλησή μας. Όχι με την ανάκριση ή με τον ψυχολόγο ή τον ψυχαναλυτή. Γιατί όχι; Γιατί δεν πληρώνει κανείς κάποιον για να του ανοίξει την καρδιά του.

Με αυτήν την έννοια ακούστε τα λόγια της ηρωίδας του Μπέργκμαν στη Φθινοπωρινή Συμάρδουφωνία: "Αν μ΄αγαπήσει κάποιος όπως είμαι, ίσως τολμήσω να δω κι εγώ τον εαυτό μου όπως είναι." Ο πνευματικός είναι στη θέση του Ιησού που μας αγαπάει όπως είμαστε.

moschoblog

Ἔρχονται δύσκολοι καιροί, ἀπ' ὅλες τὶς μεριὲς θὰ μᾶς χτυπᾶνε. Καὶ θὰ ἀντέξουν μόνο αὐτοί, ποῦ μάθανε νωρὶς νὰ ἀγαπᾶνε.

Στ.Σπανουδάκης-: Πιστέψτε καὶ μὴν φοβάστε

Ἔρχονται δύσκολοι καιροί, ἀπ' ὅλες τὶς μεριὲς θὰ μᾶς χτυπᾶνε. Καὶ θὰ ἀντέξουν μόνο αὐτοί, ποῦ μάθανε νωρὶς νὰ ἀγαπᾶνε. Θέτω, ἕνα δικό μου προσωπικὸ δίλημμα. Ἡ στάση μου στὴν σημερινὴ πραγματικότητα, ὡς Ἕλληνα καὶ Χριστιανοῦ ὀρθόδοξου, ποιὰ πρέπει νὰ 'ναι;

Ἡ προσευχὴ ἡ τὸ μαχαίρι;  Μέσα μου, δυὸ πρόσωπα παλεύουν.  Τὸ ἕνα, μοῦ ζητάει νὰ πολεμήσω, ὅλους αὐτοὺς ποὺ χρόνια τώρα καταστρέφουν, ὅτι καὶ ὅσους ἀγαπάω.  Τὸ ἄλλο μου ζητάει νὰ τοὺς ἀγαπήσω, ἀκόμα κι ἂν μὲ σταυρώνουν.  Ἡ εὐτυχής, "δυστυχία" τοῦ Χριστιανοῦ, εἶναι ὅτι πρέπει πάντα καὶ σὲ κάθε τοῦ δίλημμα, νὰ σκέφτεται: Τί θὰ 'κανε ὁ Χριστὸς στὴ θέση μου;

 Λίγο ἂν Τὸν πιστεύεις καὶ ξέρεις τὰ ὅσα εἶπε καὶ κυρίως ὅσα εἶναι, τὸ δίλημμα ἀπαντιέται. Θέλει πολὺ περισσότερη δύναμη, τὸ νὰ ἀγαπᾶς, ἀπὸ τὸ νὰ μισεῖς.  Τὸ νὰ ὑπομένεις τὴν ἀδικία, ἀπὸ τὸ νὰ ἐκδικεῖσαι.  Τὸ νὰ συγχωρεῖς καὶ νὰ συμπονᾶς, τὸν ἐκτελεστή σου.  Ἀλλὰ κυρίως θέλει ἀκλόνητη πίστη στὸν Χριστὸ καὶ τοὺς ἀρχαγγέλους Του, ποῦ εἶναι καθημερινὰ δίπλα μας καὶ δίνουν, τὶς δικές μας μάχες.

Πιστέψτε μὲ καὶ μὴν φοβάστε.   Εἶναι πολὺ περισσότεροι καὶ....

δυνατότεροι οἱ φωτεινοὶ ἄγγελοι τοῦ Θεοῦ, ἀπὸ τοὺς ἤδη ἡττημένους καὶ πανικόβλητους, ἄγγελους τοῦ σκότους καὶ τοὺς γήινους ἐκπροσώπους τους.

 

Τελικὰ ἀπαντάω ὡς ἑξῆς στὸ δίλημμα: Μαζί σου Χριστέ μου.  Μόνο δυνάμωσε τὴν φτωχή μου πίστη καὶ δεῖξε μου γιὰ λίγο τὶς οὐράνιες δυνάμεις Σου, νὰ παρηγορηθῶ καὶ νὰ πάρω τὸ κουράγιο καὶ τὴν δύναμη ποὺ χρειάζομαι γιὰ νὰ συνεχίσω.

Ἀμήν!

Οι καρποί του Αγίου Πνεύματος

• Πρώτος καρπός είναι μια λέξης γλυκύτατη, πού πάει να εξαφανιστεί από τη γη, λέξης πού εκφράζει την ουσία του χριστιανισμού. είναι ή αγάπη. Αγάπη όχι στα λόγια αλλά στην πράξη.

Πρότυπο αγάπης είναι ό Κύριος ημών Ιησούς Χριστός, ή εσταυρωμένη Αγάπη, αγάπη πού φτάνει μέχρι θυσίας σταυρικής.

• Δεύτερος καρπός του αγίου Πνεύματος, λέει ό απόστολος Παύλος, είναι ή χαρά. Πράγματι, όπου υπάρχει αγάπη ακολουθεί ή χαρά. Ή μοχθηρά ψυχή κάνει και το πρόσωπο σκυθρωπό καί το βλέμμα ν” αποπνέει θλίψη.Μετά τη χαρά, ως φυσικό αποτέλεσμα, έρχεται ή ειρήνη. Όποιος ζή με το Θεό, αυτός ειρηνεύει με τον ουράνιο Πατέρα, ειρηνεύει με τον πλησίον, ειρηνεύει προ παντός με τη συνείδηση του

• δεν αισθάνεται τύψει Πρώτη λοιπόν Τριάς, αγία τριάς των καρπών αυτών, είναι «αγάπη, χαρά, ειρήνη».

Δευτέρα τριάς• «μακροθυμία, χρηστότης, αγαθοσύνη».

• Τι σημαίνει μακροθυμία, Όταν κάποιος σου κάνη κακό, να μην εφαρμόσεις το εβραϊκό δίκαιο «όφθαλμόν αντί οφθαλμού, οδόντα αντί οδόντος» (Εξ. 21,24), αλλά να ανέχεσαι• και να ελπίζεις, ότι κι ό μεγαλύτερος κακούργος μπορεί να μεταβληθεί σε αγαθό άνθρωπο.

• Ό άλλος καρπός είναι ή χρηστότης, δηλαδή ή πλατειά καρδιά, σαν τον ουρανό, πού αγκαλιάζει όλο τον κόσμο ανεξαιρέτως.

• Ό τρίτος καρπός της δευτέρας τριάδος είναι ή αγαθοσύνη, δηλαδή το καλό όχι μόνο θεωρητικώς αλλά και πρακτικώς, όχι μόνο δυνάμει αλλά και ενεργεία στη ζωή μας.

Και τέλος ή τρίτη τριάδα των καρπών.

• Πίστης. Πίστης όχι με τη συνηθισμένη έννοια αλλά με την πρώτη σημασία. Άνθρωπος πίστεως είναι ό άξιος εμπιστοσύνης, ό αξιόπιστος. Αυτός λέει «το ναι ναι» και «το ου ου» (Ματθ.5,37 κ.ά.), το φως φως και το σκότος σκότος (πρλ. Ήσ. 5,20), την ήμερα ήμερα και τη νύχτα. Αυτός είναι σταθερός και ειλικρινής.

• Ωραίος καρπός ακόμα είναι ή πραότης, πού έχει σχέση με την ταπείνωση το ήρεμο και ησύχιο πρόσωπο, πού μοιάζει με γαλήνια θάλασσα.

• Και τελευταίος καρπός είναι ή εγκράτεια, πού την ύμνησαν οι πατέρες της Εκκλησίας, αλλά και αρχαίοι προγονοί μας πού έλεγαν Ή πιο μεγάλη νίκη δεν είναι αυτή πού κατήγαγε ό μέγας Αλέξανδρος  είναι να νικήσουμε τον εαυτό μας, τις κακίες και τα πάθη μας.   

Ο σύγχρονος χριστιανός

Η μνήμη του θανάτου στην ζωή του Χριστιανού

Άγιος Λουκάς ο Ιατρός:Ο θάνατος των αμαρτωλών και ο θάνατος των δικαίων!

Αναδημοσίευση από: http://serafeimtousarof.blogspot.gr/

Πριν γίνει ο προφήτης Δαβίδ βασιλιάς του Ισραήλ υπηρετούσε τον βασιλιά Σαούλ. Ο Σαούλ, επειδή γνώριζε ότι ο Δαβίδ θα πάρει το θρόνο, τον καταδίωκε, προσπαθώντας να τον θανατώσει. Μια φορά όταν η ζωή του κινδύνευε, ο προφήτης Δαβίδ είπε σ' αυτούς που ήταν τότε μαζί του· «Ένα βήμα με χωρίζει από τον θάνατο» (Α' Βασ. 20, 3).

Θυμήθηκα τώρα αυτά τα λόγια γιατί πριν μία εβδομάδα έπρεπε να τα πω και εγώ. Ένα μόνο βήμα με χώριζε από το θάνατο. Για ένα διάστημα ήμουν σχεδόν πεθαμένος, σχεδόν καθόλου δεν είχα σφυγμό και η καρδιά μου παρά λίγο να σταματήσει να χτυπά. Αλλά ο Κύριος με σπλαχνίστηκε. Και τώρα ακόμα είμαι αδύναμος και μόνο καθισμένος μπορώ να μιλάω με σας.

Για τον αναίσθητο εαυτό μου...

Για τον αναίσθητο...οι άγιοι: Ιωάννης της Κλίμακος και Συμεών ο Νέος Θεολόγος

Πηγή: http://salograia.blogspot.gr/

[...]
Ο άγιος Ιωάννης της Κλίμακος μας μιλάει για τον αναίσθητο άνθρωπο.

"Είναι αυτός που εξηγεί το θέλημα του Θεού  στους άλλους προς ιδική του κατάκριση....

αυτός που είναι τυφλός και διδάσκει τους άλλους πώς να βλέπουν. 

Ομιλεί στους άλλους για τη θεραπεία του τραύματός των, 

ενώ ερεθίζει και χειροτερεύει το δικό του.

Ομιλεί εναντίον του πάθους και τρέφεται με όσα το προσκαλούν...

Μακαρίζει την υπακοή και αυτός πρώτος, παρακούει...

Διαβάζει για την Κρίση
και αρχίζει να χαμογελά. 

[ ..Ποιὸ τὸ ὄφελος, ἂν δημιουργεῖς πολλοὺς φτωχοὺς (μὲ τὴν ἐκμετάλλευση) κι ἀνακουφίζεις ἕνα (μὲ τὴν ἐλεημοσύνη);...]

Περί τοκογλυφίας

"Αν δεν υπήρχε το πλήθος των τοκογλύφων ( των 

εκμεταλλευτών γενικά), δεν θα υπήρχε ούτε η στρατιά των 

πεινασμένων. Ας διαλυθούν τα οργανωμένα οικονομικά 

συμφέροντα και όλοι θ' αποκτήσουμε την οικονομική μας 

αυτάρκεια"


άγιος Γρηγόριος επίσκοπος Νύσσης

Ἀργόσχολη καὶ πλεονεκτικὴ εἶναι ἡ ζωὴ τοῦ τοκιστῆ. Δὲ γνωρίζει αὐτὸς τοὺς κόπους τῆς γεωργίας οὔτε τὴν ἐφευρετικότητα τοῦ  ἐμπορίου. Ἀντίθετα (ἀπ’ ὅ,τι συμβαίνει μὲ ὅσους ἀσκοῦν παραγωγικὰ ἐπαγγέλματα), ὁ τοκιστὴς κάθεται στὸν ἴδιο πάντοτε τόπο, μέσα στὸ σπίτι του μεγαλώνει τὰ θρεφτάρια τῆς κερδοσκοπίας. Ἄσπαρτα κι ἀκαλλιέργητα θέλει τὰ πάντα γι’ αὐτὸν νὰ φυτρώνουν. Γι’ ἀλέτρι ἔχει τὴν πέννα· γιὰ χωράφι, τὸ χαρτί· γιὰ σπόρο, τὸ μελάνι· γιὰ βροχή, τὸ χρόνο ποὺ τοῦ πολλαπλασιάζει ἀθόρυβα τοὺς τόκους τῶν χρημάτων. Δρεπάνι του εἶναι ἡ δικαστικὴ ἀπαίτηση τοῦ χρέους, ἁλώνι, τὸ σπίτι του, ὅπου λιανίζει τὶς περιουσίες τῶν ἀναγκεμένων ἀνθρώπων. Ὁλωνῶν τ’ ἀγαθὰ τὰ βλέπει δικά του.  Εὔχεται στοὺς ἀνθρώπους ἀνάγκες καὶ συμφορές, γιὰ νὰ τρέξουν ὑποχρεωτικὰ νὰ δανειστοῦν ἀπ’ αὐτόν. Μισεῖ τοὺς αὐτάρκεις καὶ ὅσους δὲν ἔχουν δανειστεῖ ἀπ’ αὐτόν, τοὺς θεωρεῖ ἐχθρούς του.

[..Τα Χριστούγεννα είναι πάντοτε πρόσκληση να σπάσουμε τα δεσμά του εγωκεντρισμού, της θεώρησης του εαυτού μας ως κύριας πηγής νοήματος και αξίας στη ζωή,...]

Τα Χριστούγεννα που πέρασαν μας άγγιξαν;

του Κωνσταντίνου Δεληκωσταντή, Καθηγητής της Θεολογικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών

Ο άνθρωπος δεν μπορεί να βρει την αληθινή ζωή, όπου θέλει και όπως εκείνος θέλει. Δεν υπάρχει ελευθερία και ευτυχία χωρίς την αλήθεια ή έξω από την αλήθεια. «Γνώσεσθε την αλήθειαν και η αλήθεια ελευθερώσει υμάς» (Ιωάν. 8,32).

Η ελευθερία και η ευτυχία μας βρίσκoνται «στην πλάτη» της δράσης μας ή, καλύτερα, της προσπάθειάς μας να πραγματώσουμε αξίες, να ζούμε εν αληθεία, να υπηρετήσουμε την αλήθεια.

Για τη χριστιανική πίστη η αλήθεια είναι πρόσωπο, ο σαρκωμένος Λόγος του Θεού είναι «κάποιος» και όχι «κάτι», όπως έλεγε ο μακαριστός π. Μιχαήλ Καρδαμάκης.    γνώση της αλήθειας που ελευθερώνει είναι η σχέση με τον Χριστό, η πίστη ως απάντηση στο ύψιστο δώρο της χάριτος. Θεολογικά, πίστη σημαίνει έξοδο από τον εαυτό μας, υπάντηση του Θεού και αγάπη προς τον πλησίον. «Ο Θεός αγάπη εστί και ο μένων εν τη αγάπη εν τω Θεώ μένει και ο Θεός εν αυτώ» (Α΄ Ιωάν. 4,16).

[Ο λοίδορος καθόλου δεν διαφέρει από τον δολοφόνο, διότι ο μεν αφαιρεί την ζωή, ενώ ο δε την τιμή, δηλαδή το βάθρο πάνω στο οποίο στηρίζεται η ζωή.]

ΑΓΙΟΥ ΝΕΚΤΑΡΙΟΥ
ΤΟ ΓΝΩΘΙ ΣΑΥΤΟΝ

ΠΕΡΙ ΚΑΤΑΚΡΙΣΕΩΣ, ΛΟΙΔΟΡΙΑΣ, ΚΑΤΑΛΑΛΙΑΣ, ΣΥΚΟΦΑΝΤΙΑΣ

Πηγή:

Περί κατακρίσεως. 

Κατάκριση σημαίνει να κρίνεις και να καταδικάζεις κάποιον για ένα αμάρτημα. 

Ο Γρηγόριος ο Θεολόγος λέει ότι « τίποτα δεν είναι τόσο ευχάριστο για τους ανθρώπους, όσο το να κατακρίνουν τις πράξεις των άλλων». Και ο Χρυσόστομος λέει ότι «με την κατάκριση ανατράπηκαν και βυθίστηκαν ψυχές». Ο Απόστολος Παύλος διδάσκει σε όλους ότι αυτός που κατακρίνει δεν μπορεί να απολογηθεί. Διότι για το κρίμα που κατακρίνει τον άλλον, κατακρίνει τον εαυτό του. Γιατί τα ίδια κάνει και αυτός που κρίνει. Και συ άνθρωπε που κρίνεις αυτούς που κάνουν τέτοιες πράξεις και κάνεις αυτά, νομίζεις ότι θα γλυτώσεις την κρίση του Θεού; Ο καθένας κουβαλάει το δικό του φορτίο. Για αυτό και ο Χρυσόστομος παραινεί λέγοντας: «ας μη γινόμαστε λοιπόν πικροί δικαστές των άλλων, για να μη ζητηθούν και από μας ευθύνες. Γιατί έχουμε αμαρτήματα μεγαλύτερα από κάθε συγγνώμη. Επομένως, καλύτερα να ελεούμε εκείνους που έκαναν ασυγχώρητα αμαρτήματα, για να εξασφαλίσουμε κι εμείς οι ίδιοι από πριν για τον εαυτό μας τέτοιο έλεος. Κι όμως, όσο κι αν φιλοτιμηθούμε, ποτέ δεν θα μπορέσουμε να προσφέρουμε τέτοια φιλανθρωπία, την οποία χρειαζόμαστε εμείς από τον φιλάνθρωπο Θεό…γιατί όποιος μιλάει με φροντίδα και ακρίβεια για τον συνάνθρωπό του, πολύ περισσότερο θα έχει τον Θεό να κάνει το ίδιο για αυτόν. Ας μη μιλάμε λοιπόν ο ένας εναντίον του άλλου.

Και ο Κύριος μας δίνει εντολές λέγοντας: «Μην κρίνετε για να μην κριθείτε. Για το κρίμα που κρίνετε θα κριθείτε και με το μέτρο που μετράτε θα μετρηθείτε. Τι βλέπεις το ξυλαράκι στο μάτι του αδελφού σου, ενώ το δοκάρι στο δικό σου μάτι δεν το καταλαβαίνεις;»

Η υποκρισία των ιεροκατηγόρων...

Άγιου Ιωάννου του Χρυσοστόμου
Περί της σπουδαιότητος της ιερωσύνης 
και του προς τους ιερείς οφειλομένου σεβασμού

(Εκ της Γ' Πραγματείας του περί Ιερωσύνης) 
(Μετάφρασις Μιχ. Γαλανού, 1926)
πηγή: Εκδόσεις Ορθόδοξος Κυψέλη

πηγή: http://www.egolpion.com/ierokatakrisis.el.aspx

Αναδημοσίευσή από  http://www.impantokratoros.gr/ierosynh_spoudaiothta_sebasmos.el.aspx

Αναγινώσκω ότι πάσαν την κρίσιν έδωκεν ο Πατήρ τω Υιώ (Ιωάν. Ε' 22). Βλέπω δε εξ άλλου ότι ο Υιός την κρίσιν ταύτην ενεχείρισεν ολόκληρον εις τους ιερείς... Χωρίς ιερωσύνην, ούτε την ψυχικήν μας σωτηρίαν δυνάμεθα να κατορθώσωμεν, ούτε τα αιώνια αγαθά να αποκτήσωμεν! Δεν ελέχθη ότι κανείς δεν ημπορεί να εισέλθη εις την βασιλείαν των Ουρανών, εάν δεν αναγεννηθή με το βάπτισμα του ύδατος και του πνεύματος; (Ιωάν. Γ' 5). Δεν εγράφη ότι εκείνος, όστις δεν ήθελε τρώγει την σάρκα του Κυρίου και δεν ήθελε πίνει το αίμα του, χάνει την αιώνιον ζωήν; (Ιωάν, ΣΤ' 54).

Αλλά και τα δύο αυτά, το μυστήριον του αγίου βαπτίσματος και το μυστήριον της θείας κοινωνίας δεν ημπορούν να τελεσθούν παρά μόνον με τα χέρια του ιερέως, πως, λοιπόν, χωρίς αυτά θα ημπορέση κανείς ν' αποφύγη την κόλασιν ή να λάβη τους προωρισμένους δια την τήρησιν των θείων εντολών στεφάνους; Αυτοί οι Ιερείς είναι εκείνοι, οι οποίοι επιστατούν εις τον πνευματικόν μας τοκετόν δια του βαπτίσματος. Δι' αυτών - των ιερέων - , με τας τρεις καταδύσεις και τας τρεις αναδύσεις, ενδυόμεθα τον Χριστόν και γινόμεθα μέλη της Εκκλησίας, η οποία Εκείνον έχει κεφαλήν. Οι Ιερείς, λοιπόν, ευλόγως πρέπει να μας είναι σεβαστότεροι από κάθε άλλον άρχοντα και τιμιώτεροι και άπ' αυτούς τους γονείς μας, διότι αυτοί μεν μας εγέννησαν σωματικώς, εις δε τους ιερείς οφείλομεν την γέννησίν μας εκ του Θεού και την δια της θείας χάριτος υιοθεσίαν.

Ας μην πετροβολάμε τους ανθρώπους… χριστιανικά!

Γέροντας Παΐσιος Αγιορείτης

 

Είπα σε κάποιον μια φορά: «Τι είσαι εσύ; Μαχητής του Χριστού ή μαχητής του πειρασμού; Ξέρεις πως υπάρχουν και μαχητές του πειρασμού;».
Ο Χριστιανός δεν πρέπει να είναι φανατικός, άλλα να έχη αγάπη για όλους τους ανθρώπους.

Όποιος πετάει λόγια αδιάκριτα, και σωστά να είναι, κάνει κακό. Γνώρισα έναν συγγραφέα που είχε ευλάβεια πολλή, άλλα μιλούσε στους κοσμικούς. μα μια γλώσσα ωμή, που προχωρούσε όμως σε βάθος, και τους τράνταζε.

Μια φορά μου λέει: «Σε μια συγκέντρωση είπα αυτό και αυτό σε μια κυρία». Άλλα με τον τρόπο που της το είπε, την είχε σακατέψει. Την πρόσβαλε μπροστά σε όλους. «Κοίταξε, του λέω, εσύ πετάς στους άλλους χρυσά στεφάνια με διαμαντόπετρες, έτσι όμως που τα πετάς, σακατεύεις κεφάλια, Όχι μόνον ευαίσθητα άλλα και γερά». Ας μην πετροβολάμε τους ανθρώπους… χριστιανικά.