Πένθος για το Κρανίδι, ένας νέος άνθρωπος θύμα στο βωμό της ασφάλτου..

Υπέκυψε στα τραύματα του ο νεαρός συμπατριωτης μας .

Η παραβολή του καλού Σαμαρείτη

(Λουκ. 10, 25-37)

Πηγη: http://blogs.sch.gr/kantonopou/

Η παραβολή του καλού Σαμαρείτη, που μας διηγήθηκε σήμερα ο Ευαγγελιστής Λουκάς, είναι από τις πλέον γνωστές. Μας μιλά για τον έναν Ιουδαίο που στο δρόμο του έπεσε πάνω σε ληστές, οι οποίοι αφού τον καταλήστεψαν τον έδειραν προξενώντας του θανάσιμες πληγές. Ωστόσο, ούτε οι ομοεθνείς του ιερείς που έτυχε να περνούν από τον ίδιο δρόμο δεν κοντοστάθηκαν να τον βοηθήσουν, φοβούμενοι ίσως μην πέσουν και οι ίδιοι στην παγίδα των ληστών. Μόνο ένας Σαμαρείτης, αλλοεθνής και εκ προοιμίου εχθρός των Ιουδαίων, όχι μόνο περιποιήθηκε τα τραύματα του άτυχου ανθρώπου, αλλά και τον μετέφερε σε ασφαλές πανδοχείο και προπλήρωσε στον ξενοδόχο για να περιθάλψει τον τραυματία.

Το Ευαγγέλιο της Κυριακής

Κυριακή ΙΑ Ματθαίου

Ματθαίος 18, 23-35

Μετάφραση:
23 Γι’ αυτό ομοιώθηκε η βασιλεία των ουρανών με έναν άνθρωπο βασιλιά, ο οποίος θέλησε να λογαριαστεί με τους δούλους του.
24 Και όταν αυτός άρχισε να το κάνει, έφεραν προς αυτόν έναν οφειλέτη δέκα χιλιάδων ταλάντων.
25 Μην έχοντας όμως αυτός να τα αποδώσει, διέταξε ο κύριος να πουληθεί αυτός και η γυναίκα του και τα παιδιά του και όλα όσα έχει, και να αποδοθούν τα χρήματα.
26 Έπεσε λοιπόν ο δούλος και τον προσκυνούσε λέγοντας: “Μακροθύμησε προς εμένα, και όλα θα σου τα αποδώσω”.
27 Τον σπλαχνίστηκε τότε ο κύριος εκείνου του δούλου και τον απόλυσε και του άφησε το δάνειο.
28 Όταν όμως εξήλθε εκείνος ο δούλος, βρήκε έναν από τους σύνδουλούς του που του όφειλε εκατό δηνάρια και, αφού τον κράτησε, τον έπνιγε λέγοντας: “Απόδωσε ό,τι μου οφείλεις”.
29 Έπεσε, λοιπόν, στα πόδια του ο σύνδουλός του και τον παρακαλούσε λέγοντας: “Μακροθύμησε προς εμένα, και θα σου τα αποδώσω”.
30 Εκείνος δεν ήθελε, αλλά πήγε και τον έριξε στη φυλακή, ωσότου αποδώσει το οφειλόμενο.
31 Όταν είδαν λοιπόν οι σύνδουλοί του αυτά που έγιναν, λυπήθηκαν πάρα πολύ και ήρθαν και εξήγησαν λεπτομερώς στον κύριό τους όλα όσα έγιναν.
32 Τότε, τον προσκάλεσε ο κύριός του και του λέει: “Δούλε κακέ, όλη την οφειλή εκείνη σου άφησα, επειδή με παρακάλεσες.
33 Δεν έπρεπε κι εσύ να ελεήσεις το σύνδουλό σου όπως κι εγώ σε ελέησα”;
34 Και οργίστηκε ο κύριός του και τον παράδωσε στους βασανιστές, ωσότου αποδώσει όλο το οφειλόμενο χρέος.
35 Έτσι και ο Πατέρας μου ο ουράνιος θα κάνει σ’ εσάς, αν δεν αφήσετε τις αμαρτίες καθένας σας στον αδελφό του μέσα από τις καρδιές σας».

Κείμενο:
23 Διὰ τοῦτο ὡμοιώθη ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν ἀνθρώπῳ βασιλεῖ, ὃς ἠθέλησε συνᾶραι λόγον μετὰ τῶν δούλων αὐτοῦ.
24 ἀρξαμένου δὲ αὐτοῦ συναίρειν προσηνέχθη αὐτῷ εἷς ὀφειλέτης μυρίων ταλάντων.
25 μὴ ἔχοντος δὲ αὐτοῦ ἀποδοῦναι ἐκέλευσεν αὐτὸν ὁ κύριος αὐτοῦ πραθῆναι καὶ τὴν γυναῖκα αὐτοῦ καὶ τὰ τέκνα καὶ πάντα ὅσα εἶχε, καὶ ἀποδοθῆναι.
26 πεσὼν οὖν ὁ δοῦλος προσεκύνει αὐτῷ λέγων· κύριε, μακροθύμησον ἐπ᾿ ἐμοὶ καὶ πάντα σοι ἀποδώσω.
27 σπλαγχνισθεὶς δὲ ὁ κύριος τοῦ δούλου ἐκείνου ἀπέλυσεν αὐτὸν καὶ τὸ δάνειον ἀφῆκεν αὐτῷ.
28 ἐξελθὼν δὲ ὁ δοῦλος ἐκεῖνος εὗρεν ἕνα τῶν συνδούλων αὐτοῦ, ὃς ὤφειλεν αὐτῷ ἑκατὸν δηνάρια, καὶ κρατήσας αὐτὸν ἔπνιγε λέγων· ἀπόδος μοι εἴ τι ὀφείλεις.
29 πεσὼν οὖν ὁ σύνδουλος αὐτοῦ εἰς τοὺς πόδας αὐτοῦ παρεκάλει αὐτὸν λέγων· μακροθύμησον ἐπ᾿ ἐμοὶ καὶ ἀποδώσω σοι.
30 ὁ δὲ οὐκ ἤθελεν, ἀλλὰ ἀπελθὼν ἔβαλεν αὐτὸν εἰς φυλακὴν ἕως οὗ ἀποδῷ τὸ ὀφειλόμενον.
31 ἰδόντες δὲ οἱ σύνδουλοι αὐτοῦ τὰ γενόμενα ἐλυπήθησαν σφόδρα, καὶ ἐλθόντες διεσάφησαν τῷ κυρίῳ ἑαυτῶν πάντα τὰ γενόμενα.
32 τότε προσκαλεσάμενος αὐτὸν ὁ κύριος αὐτοῦ λέγει αὐτῷ· δοῦλε πονηρέ, πᾶσαν τὴν ὀφειλὴν ἐκείνην ἀφῆκά σοι, ἐπεὶ παρεκάλεσάς με.
33 οὐκ ἔδει καὶ σὲ ἐλεῆσαι τὸν σύνδουλόν σου, ὡς καὶ ἐγώ σε ἠλέησα;
34 καὶ ὀργισθεὶς ὁ κύριος αὐτοῦ παρέδωκεν αὐτὸν τοῖς βασανισταῖς ἕως οὗ ἀποδῷ πᾶν τὸ ὀφειλόμενον αὐτῷ.
35 Οὕτω καὶ ὁ πατήρ μου ὁ ἐπουράνιος ποιήσει ὑμῖν, ἐὰν μὴ ἀφῆτε ἕκαστος τῷ ἀδελφῷ αὐτοῦ ἀπὸ τῶν καρδιῶν ὑμῶν τὰ παραπτώματα αὐτῶν.

Προτροπές για την εν Χριστώ Ζωή

Από την προς Ρωμαίους Επιστολή του Αποστόλου Παύλου,

Κεφ. 12, χωρία 6 έως 14

«6 Έχοντες δὲ χαρίσματα κατὰ τὴν χάριν τὴν δοθεῖσαν ἡμῖν διάφορα, εἴτε προφητείαν, κατὰ τὴν ἀναλογίαν τῆς πίστεως,
7 εἴτε διακονίαν, ἐν τῇ διακονίᾳ, εἴτε ὁ διδάσκων, ἐν τῇ διδασκαλίᾳ,
8 εἴτε ὁ παρακαλῶν, ἐν τῇ παρακλήσει, ὁ μεταδιδούς, ἐν ἁπλότητι, ὁ προϊστάμενος, ἐν σπουδῇ, ὁ ἐλεῶν, ἐν ἱλαρότητι.
9 ῾Η ἀγάπη ἀνυπόκριτος. ἀποστυγοῦντες τὸ πονηρόν, κολλώμενοι τῷ ἀγαθῷ,
10 τῇ φιλαδελφίᾳ εἰς ἀλλήλους φιλόστοργοι, τῇ τιμῇ ἀλλήλους προηγούμενοι,
11 τῇ σπουδῇ μὴ ὀκνηροί, τῷ πνεύματι ζέοντες, τῷ Κυρίῳ δουλεύοντες,
12 τῇ ἐλπίδι χαίροντες, τῇ θλίψει ὑπομένοντες, τῇ προσευχῇ προσκαρτεροῦντες,
13 ταῖς χρείαις τῶν ἁγίων κοινωνοῦντες, τὴν φιλοξενίαν διώκοντες.
14 εὐλογεῖτε τοὺς διώκοντας ὑμᾶς, εὐλογεῖτε καὶ μὴ καταρᾶσθε.»

ΑΠΟΔΟΣΗ

ΙΒ΄/ 6 Η χάρη του θεού μας έδωσε διάφορα πνευματικά χαρίσματα: Άλλος είναι προφήτης, για να κηρύττει ανάλογα με το βαθμό της πίστεως του

7 άλλος έχει το χάρισμα της διακονίας, για να προσφέρει τις υπηρεσίες του. Το ίδιο να κάνει κι ο δάσκαλος του λαού του θεού με τη διδασκαλία·

8 κι όποιος έχει το χάρισμα να στηρίζει τους αδερφούς, να τους στηρίζει. Αλλά κι όποιος μοιράζει τα αγαθά του με τους άλλους να το κάνει με απλότητα· ο προϊστάμενος να δείχνει ζήλο για το έργο του· όποιος μοιράζει τις ελεημοσύνες να το κάνει με καλοσύνη.

9 Η αγάπη σας να είναι ειλικρινής. Να αποστρέφεστε το κακό και να ακολουθείτε το καλό.

10 Να δείχνετε με στοργή την αγάπη σας για τους άλλους πιστούς. Να συναγωνίζεστε ποιος θα δείξει περισσότερη εκτίμηση στον άλλο.

11 Μην είστε οκνηροί σ' ό,τι πρέπει να δείχνετε ζήλο, να έχετε πνευματικό ενθουσιασμό, να υπηρετείτε τον Κύριο.

12 Η ελπίδα να σας δίνει χαρά. Να έχετε υπομονή στις δοκιμασίες. Να επιμένετε στην προσευχή.

13 Να βοηθάτε τους άλλους χριστιανούς, όταν βρίσκονται σε ανάγκη, και να επιδιώκετε να φιλοξενείτε τους αδερφούς.

14 Να προσεύχεστε για το καλό των διωκτών σας, να ζητάτε την ευλογία του Θεού γι' αυτούς κι όχι να τους καταριέστε.

Κυριακή Δ΄ Ματθαίου" Γιατί ο μισθός της αμαρτίας είναι ο θάνατος, ενώ το δώρο του Θεού στους ανθρώπους είναι η αιώνια ζωή...."

Το Ευαγγέλιο και το Αποστολικό Ανάγνωσμα της Κυριακής,

η απόδοσή τους στην νεοελληνική

***

Κατά Ματθαίον Ευαγγέλιο

Κεφάλαιο 8, χωρία 5 έως 13

Θεραπεία τοῦ δούλου τοῦ ἑκατοντάρχου

ΑΠΟΔΟΣΗ

Ο Χριστός εισήλθε στην Καπερναούμ και τον πλησίασε ένας εκατόνταρχος, πού τον παρακαλούσε και του έλεγε: «Κύριε, ο υπηρέτης μου είναι κατάκοιτος στο σπίτι από παράλυση και σε κακή κατάσταση. Τότε του λέγει ο Ιησούς: Εγώ θα έλθω και θα τον κάνω καλά. Ο εκατόνταρχος αποκρίθηκε και είπε: Κύριε, δεν είμαι άξιος να εισέλθεις στο σπιτικό μου, αλλά πες μόνο ένα λόγο και ο υπηρέτης μου θα γίνει καλά. Γιατί κι εγώ είμαι άνθρωπος με κάποια εξουσία και έχω στις διαταγές μου στρατιώτες. Και λέγω στον ένα: «Πήγαινε εκεί» και αμέσως πηγαίνει. Και στον άλλο: «Έλα εδώ» και έρχεται. Και στον υπηρέτη μου: «Κάνε αυτό» και αμέσως το κάνει. Όταν ο Ιησούς άκουσε τα λόγια του εκατόνταρχου εθαύμασε και είπε σ’ εκείνους πού τον ακολουθούσαν: Σας βεβαιώνω πώς ούτε ανάμεσα στους Ισραηλίτες βρήκα τόση πίστη. Σάς λέγω λοιπόν πώς θα έλθουν πολλοί από ανατολή και δύση και θα πάρουν θέση μαζί με τον Αβραάμ και τον Ισαάκ και τον Ιακώβ στη βασιλεία των ουρανών, ενώ τα παιδιά της βασιλείας θα πεταχθούν στο βαθύ σκοτάδι της κολάσεως· εκεί θα είναι ο θρήνος και το τρίξιμο των οδόντων. Και είπεν ο Ιησούς στον εκατόνταρχο. Πήγαινε στο σπίτι σου και όπως πίστευσες, έτσι και να γίνει. Και αμέσως θεραπεύθηκε ο υπηρέτης του από εκείνη την ώρα.

***

Από την προς Ρωμαίους Επιστολή του Αποστόλου Παύλου,

Κεφ. 6, χωρία 18 έως 23

ΑΠΟΔΟΣΗ

Αδελφοί, αφού ελευθερωθήκατε από τη δουλεία της αμαρτίας υποδουλωθήκατε στη δικαιοσύνη. Εκφράζομαι πολύ ανθρώπινα εξαιτίας της αδυναμίας, πού παρουσιάζει η ανθρώπινη φύση μας με την υποταγή της στην αμαρτία.

Καθώς, δηλαδή υποδουλώσατε - στην προηγούμενη πριν από την πίστη συμπεριφορά σας - τα μέλη του σώματος σας, στην ακαθαρσία και την ανομία, ώστε να βρεθείτε άνομοι (παράνομοι) ενώπιον του Θεού. Έτσι και τώρα να παραδώσετε τα μέλη σας υπόδουλα στη δικαιοσύνη, πού τελικά θα συντελέσει και στον αγιασμό σας.

Γιατί, όταν είσασταν δούλοι στην αμαρτία, ασφαλώς είσασταν ελεύθεροι - ανεξάρτητοι από τη δικαιοσύνη. Αλλ΄ όμως τί κέρδος είχατε τότε από τα αμαρτωλά έργα σας, για τα όποια τώρα πρέπει να ντρέπεσθε;

Η κατάληξη των έργων αυτών είναι ο θάνατος. Αλλά τώρα ελευθερωθήκατε από την αμαρτία και υποδουλωθήκατε στον Θεό και έχετε, ως καρπό των έργων σας τον αγιασμό και τελικά την αιώνια ζωή. Γιατί ο μισθός της αμαρτίας είναι ο θάνατος, ενώ το δώρο του Θεού στους ανθρώπους είναι η αιώνια ζωή, πού μας προσφέρει η Χάρη και η δύναμη του Κυρίου μας.

Να ζητάτε πρώτα τη Βασιλεία του Θεού και τη δικαιοσύνη του και όλα αυτά θα σας προστεθούν.

Κυριακή Γ΄ Ματθαίου

Το Ευαγγέλιο και το Αποστολικό Ανάγνωσμα της Κυριακής,

η απόδοσή τους στην νεοελληνική

Κατά Ματθαίον Ευαγγέλιο

Κεφάλαιο 6, χωρία 22 έως 33.

Το λυχνάρι του ανθρώπου είναι το μάτι. Αν το μάτι σου είναι απονήρευτο όλος ο λογισμός σου θα είναι φωτεινός. Και αν το μάτι σου είναι πονηρό, όλος ο λογισμός σου θα είναι σκοτεινός. Αν λοιπόν ο λογισμός σου είναι σκοτεινός, πόσο θα είναι μέσα σου το σκοτάδι; Κανένας δεν μπορεί να δουλεύει σε δυο αφεντικά. Γιατί ή θα μισήσει το ένα και θα αγαπήσει τον άλλο ή θα στηριχτεί στον ένα και θα περιφρονήσει τον άλλο. Δεν μπορείτε να δουλεύετε και στο θεό και στο χρήμα. Μη μεριμνάτε για την ψυχή σας τι θα φάτε και τι θα πιείτε, μήτε για το σώμα σας τι θα ντυθείτε. Μήπως η ψυχή δεν είναι παραπάνω από το σώμα και το σώμα παραπάνω από τα ρούχα; Κοιτάξτε τα πουλιά του ουρανού δεν σπέρνουν και δεν θερίζουν και δεν μαζεύουν σε αποθήκες και ο πατέρας σας ο ουράνιος τα τρέφει· Μη δεν είσαστε καλύτεροι άπ' αυτά; Και ποιος τάχα από σας μεριμνώντας μπορεί να προσθέσει στο κορμί του μια πήχη; Και τι μεριμνάτε για την ενδυμασία σας; Κοιτάξτε προσεκτικά τα λουλούδια στα χωράφια, πώς μεγαλώνουν δεν κοπιάζουν και δεν γνέθουν. Σας λέγω λοιπόν μήτε ο Σολομών μέσα σε όλη του τη δόξα στολίσθηκε σαν ένα άπ' αυτά. Αν λοιπόν τα χόρτα των χωραφιών πού σήμερα υπάρχουν και αύριο τα ρίχνουν στη φωτιά ο θεός έτσι τα ομορφοντύνει πολύ περισσότερο δεν θα σας ντύσει εσάς ολιγόπιστοι; Μη μεριμνήσετε λοιπόν, και μη λέτε: «τι θα φάμε;» ή «τι θα φορέσουμε;» Γιατί όλα αυτά μόνον οι ειδωλολάτρες τα γυρεύουν και γιατί ο ουράνιος Πατέρας σας ξέρει ότι σας χρειάζονται όλα αυτά. Να ζητάτε πρώτα τη Βασιλεία του Θεού και τη δικαιοσύνη του και όλα αυτά θα σας προστεθούν.

Από την προς Ρωμαίους Επιστολή του Αποστόλου Παύλου,

Κεφ. 5, χωρία 1 έως 10.

Αδελφοί, αφού, λοιπόν, ο Θεός μας έσωσε επειδή πιστέψαμε, οι σχέσεις μας με το Θεό αποκαταστάθηκαν με τη μεσολάβηση του Κυρίου μας Ιησού Χριστού. Αυτός μας οδήγησε με την πίστη στο χώρο αυτής της χάρης του Θεού, στην οποία είμαστε στεριωμένοι, και καυχόμαστε νια την ελπίδα της συμμετοχής μας στη δόξα του Θεού. Μα δε σταματά εκεί η καύχηση μας· καυχόμαστε ακόμα και στις δοκιμασίες, επειδή ξέρουμε καλά πως οι δοκιμασίες οδηγούν στην υπομονή, η υπομονή στο δοκιμασμένο χαρακτήρα, κι ο δοκιμασμένος χαρακτήρας στην ελπίδα. Κι η ελπίδα τελικά δεν απογοητεύει. Μαρτυρεί γι' αυτό η αγάπη του Θεού, με την οποία το Άγιο Πνεύμα που μας δόθηκε γέμισε και ξεχείλισε τις καρδιές μας. Γιατί ο Χριστός, παρ' όλο που ήμασταν ακόμη ανίκανοι να κάνουμε το καλό, πέθανε για μας, τους ασεβείς ανθρώπους, στον προκαθορισμένο καιρό. Δύσκολα θα έδινε κανείς τη ζωή του ακόμα και για ένα δίκαιο άνθρωπο. Ίσως αποφάσιζε κανείς να πεθάνει για κάποιον καλό άνθρωπο. Ο Θεός όμως ξεπερνώντας αυτά τα όρια έδειξε την αγάπη του για μας, γιατί ενώ εμείς ζούσαμε ακόμα στην αμαρτία, ο Χριστός έδωσε τη ζωή του για μας. Τώρα, λοιπόν, αφού ο Θεός μας απάλλαξε από την καταδίκη, με τη μεσολάβηση του σταυρικού θανάτου του Χριστού, πολύ περισσότερο ο ίδιος θα μας σώσει κι από τη μέλλουσα οργή. Παρ' ό,τι ήμασταν εχθροί με το Θεό, μας συμφιλίωσε μαζί του ο σταυρικός θάνατος του Υιού Του, πολύ περισσότερο τώρα που συμφιλιωθήκαμε, η ζωή Του θα μας χαρίσει τη σωτηρία.

Τι πρέπει να κάνω για να κληρονομήσω την αιώνια ζωή;

ΚΥΡΙΑΚΗ ΙΓ ΛΟΥΚΑ (Λουκά κεφ. ιη' στίχοι 18-27).

Ο πλούσιος νέος και ο Χριστός.

Εκείνο τον καιρό ένας άνθρωπος πλησίασε τον Ιησού, πειράζοντας τον και λέγοντας· Άγιε διδάσκαλε, τι πρέπει να κάνω για να κληρονομήσω την αιώνια ζωή; Και ο Ιησούς του είπε· Γιατί με λες άγιο; Κανένας δεν είναι άγιος παρά μόνο ένας, ο Θεός. Τις εντολές τις ξέρεις· μην πειράξεις ξένη γυναίκα, μη σκοτώσεις, μην κλέψεις, μην πάρεις ψεύτικο όρκο, τίμα τον πατέρα σου και τη μητέρα σου. Και εκείνος είπε· όλα αυτά τα έχω τηρήσει πιστά από τα μικρά μου χρόνια. Και όταν άκουσε αυτά ο Ιησούς, του είπε· ένα ακόμα σου λείπει· όλα όσα έχεις πούλησε τα και μοίρασε τα στους φτωχούς, και θα έχεις θησαυρό στον ουρανό και έλα να με ακολουθείς. Αλλά εκείνος, όταν άκουσε αυτά, έπεσε σε μεγάλη λύπη· γιατί ήταν πάρα πολύ πλούσιος.

Όταν τον είδε ο Ιησούς που λυπήθηκε τόσο πολύ, είπε· πόσο δύσκολα εκείνοι που έχουν χρήματα θα μπουν στη βασιλεία του Θεού! Γιατί είναι πιο εύκολο να περάσει μια καμήλα από την τρύπα της βελόνας παρά πλούσιος μπει στη βασιλεία του Θεού.

Τότε είπαν εκείνοι που τον άκουσαν: ποιος μπορεί να σωθεί; Και ο Ιησούς είπε τα αδύνατα για τους ανθρώπους είναι δυνατά για το Θεό.

Σχολιασμός:

Ίσως το μεγαλύτερο ερώτημα του άνθρωπου. Τι να κάνω για να έχω Ζωή Αιώνια. Ο νέος του Ευαγγελίου που υποβάλει το ερώτημα αυτό, είναι ένα μοντέλο ανθρώπου με πολύ μεγάλη ιδέα για τον εαυτό του. Δηλαδή χωρίς καμία ταπείνωση.

Αν θέλεις να μπεις στην Αιώνια Ζωή, τήρησε τις εντολές του Θεού, του απανταει ο Χριστός. Μην μοιχεύεις, μην φονεύεις, μην ψευδομαρτυρήσεις, τίμα τον πατέρα σου και την μητέρα σου. Και απατάει ο νέος. Όλα αυτά τα έχω εφαρμόσει, τι άλλο να κάνω; Εδώ φαίνεται ποιος πραγματικά είναι, φαίνεται ο εγωισμός του, διότι έχει την γνώμη ότι όλα τα έχει καταφέρει. Ότι όλα μέχρι τώρα τα έχει επιτύχει.

Η απάντηση του Ιησού είναι καταπέλτης. Πούλησε τα όλα και δώστα στους φτωχούς και θα έχεις μεγάλο θησαυρό στον Ουρανό. Ο θησαυρός στον ουρανό η είναι η Χάρις του Αγίου Πνεύματος, η κοινωνία με το Θεό. Άκουσε ο νέος αυτά, που κατά τα άλλα είναι το πρότυπο του καλού και θρησκευόμενου ανθρώπου, που εφαρμόζει όλο το νόμο, συγκλονίζεται και αποχωρεί λυπημένος. Ο Χριστός έσπασε την εικόνα που είχε ο νέος για τον εαυτό του. Του έδειξε πόσο επιφανειακά ζούσε. Του παρουσίασε την απουσία της σωστής σχέσεις με τον Θεό. Δεν αρκούσε η τήρηση του νόμου από το νέο, για να έχει Ζωή Αιώνια.

Ενώ θα μπορούσε να πει ο νέος. Πες μου πως θα το καταφέρω αυτό. Δείξε μου το δρόμο και εγώ θα προσπαθήσω. Η λύπη όμως κατακλύζει την ψυχή του νέου, γιατί θέλει και τα δυο και τον πλούτο και την Αιώνια Ζωή. Είναι πολύ δύσκολο για έναν πλούσιο να αποχωριστεί την σιγουριά που δίνουν τα υλικά αγαθά και να εμπιστευθεί την πρόνοια και αγάπη του Θεού. Η φτώχια, στον αντίποδα του πλούτου , ως αυτάρκεια είναι το ζητούμενο. Η φτώχια που δέχεται τον εαυτό της σαν ευλογία, είναι το άριστο. Αντίθετα, η φτώχια που θέλει να γίνει πλούτος είναι δέσμευση είναι σκλαβιά, μας οδηγεί στην καταστροφή και στην εκμετάλλευση της κτήσης. Αποχώρισε γιατί είχε πολλά κτήματα.

Ο Θεός δεν ζητά τα χρήματα αλλά ζητά την καρδιά του, ζητά την σχέση και την επικοινωνία με τον άνθρωπο. Και όποιος συναντήσει το Θεό στην καρδιά του δίνει τα πάντα για το Θεό. Όταν αγαπάς τους ανθρώπους ἠ την κτήση είναι καλό, αλλά περισσότερο από τον άνθρωπο και την κτήση πρέπει να αγαπάς το Θεό για να μπορείς να φωτίζεις τη ζωή σου με το φως του Χριστού. Ο νέος δεν συνάντησε το Θεό, παρά την συνάντηση που είχε, γιατί ο ναρκισσισμός του δεν τον άφησε να δει το Θεό.

Είναι δύσκολο να μπει ο πλούσιος στην βασιλεία του Θεού διότι δεν μπορεί να αποχωριστεί την σιγουριά που εξασφαλίζουν τα χρήματα. Όταν το άκουσαν αυτό οι μαθητές απόρησαν και είπαν. Πως είναι τότε δυνατών να σωθούμε; Και ο Χριστός απαντά. Ό,τι είναι αδύνατο για τους ανθρώπους είναι δυνατό για το Θεό.

Αν δοθούμε ολοκληρωτικά στο Θεό, χωρίς συμβιβασμούς τότε, μόνο τότε μπορούμε να πάρουμε από το Θεό πίσω αγιασμένα και χαριτωμένα όλα τα στοιχεία της ανθρώπινης ζωής μας. Οποιοδήποτε πλούτο ή χάρισμα έχω λάβει, πρέπει να περνά μέσα από την Ευχαριστία, να εκκλησιοποιείτε και να πνευματοποιείτε για να επιστρέψει σε όλους ως δώρο.

Από την Ευχαριστία μας προς το Θεό ξεκινούν τα πάντα. Ο άνθρωπος όταν μπαίνει σε αυτή την Ευχαριστιακή σχέση, δίνει χώμα και παίρνει ζωή αιώνια, χαρίσματα του Αγίου Πνεύματος. Αυτό κάνει η Εκκλησία λαμβάνει την κτίση και τα υλικά αγαθά της, τα εκκλησιοποιεί και τα επιστρέφει εκατονταπλάσια στον άνθρωπο και τον κόσμο.

Ο νέος αν είχε την ταπείνωση και ζητούσε από το Χριστό να τον στηρίξει στο δύσκολο αγώνα να απαρνηθεί τον πλούτο του, θα κατάφερνε να κάνει την υπέρβαση. Δεν τα κατάφερε ωστόσο, διότι ο εγωισμός του, η τυπολατρία, η εξωτερική εικόνα του, η ανασφάλεια του και τελικά η απιστία του, τον οδήγησαν να απομακρυνθεί λυπημένος.

Αν ο πλούσιος προσφέρει και μοιράζει τα χρήματα στους συνανθρώπους του, ως Ευχαριστία προς το Θεό τότε μπορεί να μπει στην Βασιλεία των Ουρανών.

Ο πλούτος κατα Θεόν...

ΚΥΡΙΑΚΗ Θ' ΛΟΥΚΑ (Λουκά κεφ. ιβ', στίχοι 16-21).

Η παραβολή του άφρονα πλούσιου.

Τους είπε ο Κύριος αυτή την παραβολή. Ενός ανθρώπου πλούσιου έφεραν τα χωράφια του μεγάλη σοδειά' και σκεφτόταν μέσα του λέγοντας· Τι πρέπει να κάνω, γιατί δεν έχω πού να μαζέψω τους καρπούς μου; Και είπε: αυτό θα κάνω: θα γκρεμίσω τις αποθήκες μου και στη θέση τους θα χτίσω μεγαλύτερες και εκεί θα μαζέψω όλα τα γεννήματά μου και τα αγαθά μου και θα πω στην ψυχή μου: Ψυχή, έχεις μαζέψει πολλά αγαθά, που σου φτάνουν για πολλά χρόνια. Αναπαύου, λοιπόν, τρώγε, πίνε, καλοπερνά. Ο Θεός όμως του είπε· «Ανόητε, αυτή τη νύχτα σου ζητούν ξαφνικά την ψυχή σου. Όσα λοιπόν ετοίμασες, σε ποιον θα ανήκουν τώρα;». Αυτά παθαίνει εκείνος που θησαυρίζει μόνο για τον εαυτό του και δε φροντίζει να πλουτίζει όπως ο Θεός θέλει. Και λέγοντας αυτά τόνιζε: όποιος έχει αυτιά για να ακούει, ας ακούει.

—Διδάσκαλε, τι πρέπει να κάνω για να κληρονομήσω την αιώνια ζωή;

Ο καλός Σαμαρείτης
Οι «άνθρωποι του Θεού»

Λουκ. ι’ 25-37

—Διδάσκαλε, τι πρέπει να κάνω για να κληρονομήσω την αιώνια ζωή; ρώτησε κάποτε ένας νομοδιδάσκαλος τον Κύριο θέλοντας να Τον παγιδεύσει. Κι Εκείνος τον παρέπεμψε στις εντολές του Μωσαϊκού Νόμου. Τότε ο νομοδιδάσκαλος ανέφερε τις δύο βασικότερες εντολές της Παλαιάς Διαθήκης, την αγάπη προς το Θεό και την αγάπη προς τον πλησίον. Θέλοντας όμως να δικαιολογηθεί, επειδή έθεσε ένα ερώτημα στο οποίο του ήταν γνωστή η απάντηση, έθεσε κι ένα δεύτερο: Ποιον πρέπει να θεωρώ πλησίον μου; Αυτό το ερώτημα στάθηκε η αφορμή να διηγηθεί ο Κύριος μία υπέροχη παραβολή, την παραβολή του καλού Σαμαρείτη.

Κάποιος άνθρωπος, είπε, κατέβαινε από τα Ιεροσόλυμα στην Ιεριχώ και έπεσε σε ενέδρα ληστών, οι οποίοι τον λήστεψαν, τον έγδυσαν, τον καταπλήγωσαν και τον εγκατέλειψαν μισοπεθαμένο. Κάποια στιγμή ένας ιερεύς που κατέβαινε στο δρόμο εκείνο, ενώ τον είδε από μακριά, πέρασε από το απέναντι μέρος χωρίς να του δώσει καμία βοήθεια. Παρόμοια και κάποιος Λευίτης, υπηρέτης του ναού, έφθασε στο μέρος εκείνο. Αυτός φάνηκε ακόμη πιο άσπλαχνος. Ήλθε πολύ κοντά, είδε την άθλια κατάσταση του πληγωμένου ανθρώπου κι έφυγε. Ο ιερεύς έφυγε από ενστικτώδη φιλαυτία, ενώ ο Λευίτης έπειτα από υπολογισμό.

Και τα δύο όμως πρόσωπα, ο ιερέας και ο Λευίτης είχαν κάτι κοινό: Ήταν δύο πρόσωπα που είχαν αξίωμα και έργο ιερό. Αυτοί εξαιτίας της ιδιότητάς τους θα έπρεπε περισσότερο από κάθε άλλο άνθρωπο της εποχής εκείνης να είναι συμπονετικοί και σπλαχνικοί, να δείξουν αγάπη στον ετοιμοθάνατο διαβάτη. Αυτοί λόγω της θέσεώς τους δίδασκαν και τους άλλους το καθήκον της αγάπης προς τον πλησίον. Κι όμως αθέτησαν το καθήκον τους αυτό. Είναι θλιβερό, εκείνοι που θα έπρεπε να δίνουν το παράδειγμα της αγάπης, να γίνονται παραδείγματα σκληρότητος. Οι άνθρωποι του Θεού να δυσφημούν τόσο πολύ το Θεό.

Κάτι τέτοιο δυστυχώς επαναλαμβάνεται πολλές φορές μέσα στην ιστορία σε «ανθρώπους του Θεού». Και είναι φοβερό να συμβαίνει κάποτε και σε μας. Σε μας που θέλουμε να είμαστε άνθρωποι της Εκκλησίας, να αποδεικνυόμαστε στην πράξη άσπλαχνοι, σκληροί, αδιάφοροι στον ανθρώπινο πόνο. Είναι τραγικό να ισχύει κάτι τέτοιο και για μας. Εάν δεν δείξουμε εμείς οι πιστοί χριστιανοί αγάπη, ποιος άλλος θα δείξει; Ο Κύριός μας το ξεκαθάρισε ότι χωρίς την αγάπη προς τον συνάνθρωπό μας, Βασιλεία ουρανών δεν πρόκειται να κληρονομήσουμε. Η αγάπη προς τον πλησίον είναι η σφραγίδα της γνησιότητός μας, η βασική προϋπόθεση της σωτηρίας μας.

Ο Χριστός, καλός Σαμαρείτης

Η συνέχεια της παραβολής είναι γνωστή. Κάποια στιγμή ένας Σαμαρείτης που διάβαινε από το δρόμο εκείνο είδε τον καταπληγωμένο άνθρωπο, πλησίασε κοντά του και τον σπλαχνίστηκε. Δεν φοβήθηκε μην πάθει τα ίδια, έμεινε κοντά του, έπλυνε τα τραύματά του, τα άλειψε με λάδι και κρασί, τα έδεσε με επιδέσμους. Και αφού με πολύ κόπο ανέβασε τον άνθρωπο αυτόν στο ζώο του, τον μετέφερε σε κάποιο πανδοχείο και τον περιποιήθηκε όλη τη νύχτα. Και την άλλη μέρα το πρωί έδωσε δύο δηνάρια στον ξενοδόχο και του είπε: Περιποιήσου τον για να γίνει καλά. Και ό,τι άλλο ξοδέψεις, καθώς θα επιστρέφω στην πατρίδα μου και θα περάσω πάλι από εδώ, θα σου το εξοφλήσω.

Λοιπόν, ρώτησε ο Κύριος το νομοδιδάσκαλο, ποιος από τους τρεις αυτούς επιτέλεσε το καθήκον του προς τον πλησίον; Κι εκείνος απάντησε: Αυτός που τον συμπόνεσε και τον ελέησε. Ο Κύριος τότε του είπε: Πήγαινε και κάνε κι εσύ το ίδιο.

Αυτή την προσταγή δίνει και σε μας ο Κύριος. Μας ζητά δηλαδή να δείχνουμε αγάπη σε κάθε άνθρωπο που πάσχει, χωρίς να εξετάζουμε αν αυτός είναι δικός μας, ξένος ή εχθρός μας, και χωρίς να υπολογίζουμε θυσίες και κόπους και δαπάνες. Αυτό μας το δίδαξε ο Κύριος όχι μόνο μέσα από την παραβολή αυτή αλλά πολύ περισσότερο μέσα από τη ζωή του. Διότι ο ίδιος έγινε ο καλός Σαμαρείτης για μας. Αγάπησε τους ανθρώπους μέχρι θανάτου. Η αγάπη του κορυφώθηκε και έλαμψε σε όλο το μεγαλείο επάνω στο Σταυρό. Και μας ζητά να μάθουμε κι εμείς να αγαπάμε, να γινόμαστε καλοί Σαμαρείτες στους γύρω μας.

Δυστυχώς όμως στην εποχή μας, ενώ όλοι μιλούμε για αγάπη, πραγματική αγάπη δεν έχουμε. Κι αυτό φαίνεται περισσότερο στις σχέσεις μας με τα δικά μας πρόσωπα. Πώς τους μιλάμε, πώς τους φερόμαστε; Αλλά αν δυσκολευόμαστε να αγαπήσουμε τους δικούς μας, πόσο μάλλον τους ξένους; Γι΄ αυτό υποφέρουμε. Διότι αγάπη σημαίνει θυσία, σημαίνει να δίνουμε κι όχι να απαιτούμε να γίνουν οι άλλοι καλοί για να τους αγαπήσουμε. Αγάπη σημαίνει να γίνει πλατιά η καρδιά μας όπως των αγίων για να χωράει όλους, ακόμη κι αυτούς που μας δυσκολεύουν. Να τους προσφέρουμε την αγάπη μας με απαλό τρόπο, χωρίς να έχουν την αίσθηση ότι κάνουμε προσπάθεια για να τους αγαπήσουμε. Να ακούμε με πόνο τον πόνο τους, να τους ανακουφίζουμε στο πρόβλημά τους. Κατανοώντας το χαρακτήρα τους, να διαισθανόμαστε την κούρασή τους, τις δυσκολίες τους, τις επιθυμίες τους. Και να τους προσφέρουμε την αγάπη μας άλλοτε μ’ ένα στοργικό λόγο κι άλλοτε με τη σιωπή μας· άλλοτε με τη διακονία μας κι άλλοτε με θυσίες που κοστίζουν ίσως πολύ. Έτσι θα γίνουμε καλοί Σαμαρείτες. Έτσι θα δούμε πρόσωπο Θεού.

Περιοδικό «Ο Σωτήρ», τ. 1988

Ο Χρυσός Κανόνας

Είναι το Ευαγγέλιο της Κυριακής που μας πέρασε.

Λουκά κεφ. στ' στίχοι 31-36

31 Και καθώς θέλετε να κάνουν σ’ εσάς οι άνθρωποι, κάνετε σ’ αυτούς ομοίως.

32 Και αν αγαπάτε όσους σας αγαπούν, ποια χάρη έχετε; Γιατί και οι αμαρτωλοί αγαπούν όσους τους αγαπούν.

33 Και βέβαια, αν αγαθοποιείτε όσους σας αγαθοποιούν, ποια χάρη έχετε; Και οι αμαρτωλοί το ίδιο κάνουν.

34 Και αν δανείσετε σ’ εκείνους από τους οποίους ελπίζετε να τα λάβετε, ποια χάρη έχετε; Και αμαρτωλοί σε αμαρτωλούς δανείζουν, για να λάβουν πίσω τα ίσα.

35 Αλλά όμως αγαπάτε τους εχθρούς σας και αγαθοποιείτε και δανείζετε μην ελπίζοντας πίσω τίποτα. και θα είναι ο μισθός σας πολύς, και θα είστε γιοι του Υψίστου, γιατί αυτός είναι ευεργετικός στους αχάριστους και κακούς.

36 Γίνεστε οικτίρμονες καθώς και ο Πατέρας σας είναι οικτίρμονας».

Ούτε αυτό δεν μπορούμε να εφαρμόσουμε στην ζωή μας. "Ό,τι θέλουμε να μας κάνουν οι άνθρωποι να κάνουμε και εμείς σε αυτούς". Πόσο διαφορετική θα ήταν η ζωή μας αν καταρχήν εφαρμόζαμε αυτόν το κανόνα;

Αν δεν αδικούμε ,γιατί δεν θέλουμε να μας αδικούν

Αν δεν μειώνουμε τους άλλους με λόγια και με πράξεις, γιατί δεν μας αρέσει να μας μειώνουν

Αν δεν προσπαθούμε να βολέψουμε το δικό μας παιδί σε βάρος των άλλων παιδιών, γιατί θα μας κακοφαινόταν αν το έκαναν οι άλλοι.

Αν δεν συκοφαντούμε, γιατί δεν μας αρέσει να μας συκοφαντούν.

Αν δεν κουτσομπολεύουμε γιατί δεν μας αρέσει να μας κάνουν το ίδιο........

και τόσα άλλα παραδείγματα,

Πόσο θα άλλαζε η ζωή μας αν ο καθένας από μας σκεφτόταν:

Θέλω να μ' αγαπάνε, θα αγαπώ και 'γώ.

Θέλω να με σέβονται, θα σέβομαι και εγώ.

Θέλω να με βοηθάνε θα βοηθώ και 'γώ.........

Αν σταματούσε σε αυτά ο Ευαγγελικός λόγος σίγουρα θα ήταν ένα ανθρώπινο κατασκεύασμα. Όμως η υπεροχή και η Θεϊκή προέλευση των γραφομένων φαίνεται παρακάτω στο κείμενο του Ευαγγελίου. ¨...Αν τα κάνετε αυτά στους δικού σας ανθρώπους δεν θα διαφέρετε από τους αμαρτωλούς...¨, δηλαδή τους απομακρυσμένους από το Θεό. Διότι και αυτοί τα εφαρμόζουν αυτά αναμεταξύ τους.

¨ ...Εσείς λέει, όλα τα παραπάνω να τα κάνετε στους ΕΧΘΡΟΥ σας, να τους βοηθάτε να τους δανείζεται ...." κ.λ.π.¨.... για να είστε παιδιά του Θεού του Υψίστου....¨. Και συνεχίζει λέγοντας, ¨..να μοιάσετε στο Θεό σας ο οποίος είναι ευεργετικός στους αχάριστους και στους κακούς.¨

Τίθεται λοιπόν το μεγάλο ερώτημα για μας τα υποτιθέμενα παιδιά του Θεού. Για μας τους κληρικούς(ιερείς) και λαϊκούς(τον πιστό λαό), είμαστε ευεργετικοί στους αχάριστους και κακούς; Είμαστε εμείς τα παιδιά του Θεού του Υψίστου;

Ο καθένας που διαβάζει αυτές τις γραμμές ας απαντήσει στον εαυτό του. Και ας βάλουμε σκοπό στη ζωή μας, αν θέλουμε να είμαστε παιδιά του Θεού του Υψίστου, να γίνουμε οικτίρμονες γιατί και ο Θεός μας είναι οικτίρμονας.

Ο Θεός επιθυμεί αυτή τη νηστεία.

Προφήτης ΗΣΑΪΑΣ 58, 1-11

Ησ. 58,1 Φωναξε με όλην σου την δύναμιν, μη λυπηθής την φωνήν σου· ύψωσε και δυνάμωσε την φωνήν σου σαν μεγαλόφωνον σάλπιγγα και, ειπέ καθαρά στον λαόν μου τα αμαρτήματά των και στους απογόνους του Ιακώβ τας παρανομίας των.

Ησ. 58,2 Αυτοί κάθε ημέραν ζητούν να με εύρουν. Επιθυμούν να μάθουν τας εντολάς μου. Σαν λαός, ο οποίος έχει τάχα τηρήσει δικαιοσύνην εις την ζωήν του, και δεν έχει εγκαταλείψει ποτέ τας εντολάς του Θεού, ζητούν τώρα από εμέ δίκαιον κρίσιν εναντίον των εχθρών των.

Θέλουν να πλησιάσουν τον Θεόν εν τη επιθυμία να εύρουν προστασίαν

Ησ. 58,3 και λέγουν· Διατί, όταν ενηστεύσαμεν, δεν επρόσεξες την νηστείαν μας; Εταπεινώσαμεν εν μετανοία τας ψυχάς μας και συ δεν ηθέλησες να λάβης γνώσιν. Δεν θα σας επροσεξα, όταν επράττετε αυτά, λέγει ο Κυριος, διότι και κατά τας ημέρας των νηστειών σας επραγματοποιούσατε τα ιδικά σας εγωϊστικά θελήματα. Κατεπιέζατε δε και ετραυματίζατε όλους εκείνους, που ήσαν υποχείριοί σας.

Ησ. 58,4 Εάν, καθ' ον χρόνον νηστεύετε, εκτρέπεσθε εις φιλονεικίας και εις μάχας, και με τους γρόνθους σας κτυπάτε και ταπεινώνετε τον άσημον και ανισχυρον, είναι ματαία και ανωφελής η νηστεία σας. Προς τι λοιπόν να νηστεύετε, όπως νηστεύετε σήμερον, δια να ακουσθή η έντονος κραυγή σας από εμέ;

Ησ. 58,5 Εγώ δεν εξέλεξα και δεν ενέκρινα αυτού του είδους την νηστείαν. Δεν μου είναι ευάρεστος η ημέρα, κατά την οποίαν ο άνθρωπος με μίαν τέτοιαν νηστείαν ταπεινώνει τον εαυτόν του. Ούτε, εάν από την πολλήν νηστείαν κάμψης τον τράχηλόν σου, ωσάν τον κρίκον, και στρώσης να κοιμηθής επάνω εις στάκτην, ούτε αυτήν την κακουχίαν σας δεν ημπορείτε να την χαρακτηρίσετε ως νηστείαν δεκτήν από εμέ.

Ησ. 58,6 Δεν εξέλεξα και δεν ώρισα εγώ τέτοιαν νηστείαν, λέγει ο Κυριος, αλλά λύε κάθε δεσμόν και σύνδεσμον με την αδικίαν. Ακύρωσε και σχίσε τας διεστραμμένας συμφωνίας, τας οποίας συ δια βίας και εξαναγκασμού έχεις συνάψει με τους άλλους.Στείλε ελευθέρους τους συντετριμμένους από τον πόνον και την συμφοράν, και κάθε συμβόλαιον αδίκου συναλλαγής σχίσε το.

Ησ. 58,7 Κοβε το ψωμί σου και μοιράσου το με τον πτωχόν. Βαλε αστέγους στον οίκόν σου, εάν ίδης γυμνόν ένδυσέ τον. Και απέναντι των οικείων σου μη δείξης αδιαφορίαν και καταφρόνησιν.

Ησ. 58,8 Εάν τηρήσης αυτά, τότε θα αναλάμψη σαν της αυγής χαρούμενον το φως της ειρήνης και της χαράς σου. Ταχέως θα ανατείλη η θεραπεία των πληγών σου και θα άποκα-τασταθή η υγεία σου. Εμπροσθέν σου θα προπορεύεται η αρετή σου, η δε δόξα του Θεού θα σε περιβάλλη πάντοτε.

Ησ. 58,9 Τοτε, δια της ειλικρινούς προσευχής θα φωνάξης προς τον Θεόν, και ο Θεός θα σε ακούση. Καθ' ην στιγμήν ακόμη συ θα προσεύχεσαι προς αυτόν, εκείνος θα σου απαντήση· Ιδού εγώ είμαι παρών, ευρίσκομαι κοντά σου. Και ταύτα, εάν αφαίρεσης και σταματήσης κάθε άδικον καταπίεσιν, κάθε εμπαικτικην και απειλητικήν χειρονομίαν, κάθε λόγον γογγυσμού.

Ησ. 58,10 Εάν δώσης με όλην σου την καρδιά ψωμί στον πεινασμένον, εάν χορτάσης μίαν ψυχήν, η οποία ευρίσκεται εις κατάστασιν ταιτεινώσεως και πόνου. Τοτε, μέσα στο σκοτάδι της θλίψεώς σου θα ανατείλη το φως της χαράς και της ειρήνης σου. Και το σκοτάδι της πλάνης και της αθλιότητός σου θα μεταβληθή και θα λάμψη σαν το φως της μεσημβρίας.

Ησ. 58,11 Τοτε ο Θεός θα είναι πάντοτε μαζή σου. Θα χόρτασης, όπως επιθυμεί η ψυχή σου, και αυτά τα οστά σου θα ευφρανθούν και θα γίνουν ισχυρότερα, θα είσαί κήπος θαλλερός γεμάτος μεθυστικά άνθη, σαν πηγή από την οποίαν ποτέ δεν λείπει το νερό. Και τα οστά σου σαν δροσερό χορτάρι θα αναπτυχθούν, θα είναι ισχυρά και χονδρά και θα κληρονομήσης γενεάς γενεών.

Νά προσεύχεστε γιά κείνους πού σᾶς καταριοῦνται, νά εὐεργετεῖτε ἐκείνους πού σᾶς μισοῦν,.....

Οἱ χριστιανοί ὀφείλουν νά μήν εἶναι ἐκδικητικοί, οὔτε ν᾽ ἀνταποδίδουν κακό στό κακό.

Ἐγώ σᾶς λέω νά μήν ἀντιστέκεστε στόν κακό ἄνθρωπο. Ἀλλ᾽ ἄν κάποιος σέ χτυπήσει στό ἕνα μάγουλο, ἐσύ γύρισέ του καί τό ἄλλο γιά νά στό χτυπήσει κι αὐτό (Ματθ. 5, 39).

Ἄν κάποιος θελήσει νά σέ πάρει ἀγγαρεία γιά ἕνα χιλιόμετρο, ἐσύ πήγαινε μαζί του δύο (Ματθ. 5, 41).

Νά προσεύχεστε γιά κείνους πού σᾶς καταριοῦνται, νά εὐεργετεῖτε ἐκείνους πού σᾶς μισοῦν, καί νά παρακαλεῖτε τό Θεό γιά κείνους πού σᾶς πειράζουν καί σᾶς καταδιώκουν (Ματθ. 5, 44).

Ἄν κάποιος σᾶς κάνει κακό, μήν τοῦ τό ἀνταποδίδετε. (Ρωμ. 12, 17).

Μή ζητᾶτε, ἀδελφοί, νά ὑπερασπίζετε μέ ἐκδικήσεις τόν ἑαυτό σας, ἀλλά δώσετε τόπο στήν ὀργή τοῦ Θεοῦ,πού θά ἔρθει καί θά πάρει ἐκδίκηση στήν ὥρα τῆς κρίσεως (Ρωμ. 12, 19).

Ἄν πεινᾶ ὁ ἐχθρός σου, δίνε του νά τρώει. Ἄν διψᾶ, δίνε του νά πίνει (Ρωμ. 12, 20).

Μήν ἀφήνεις νά σέ νικήσει τό κακό, ἀλλά νά νικᾶς τό κακό μέ τήν καλή σου διαγωγή (Ρωμ. 12, 21).

Νά μήν ἀντιδρᾶτε στό κακό μέ κακό καί στή βρισιά μέ βρισιά, ἀλλά τό ἀντίθετο. Στίς βρισιές δηλαδή νά ἀντιδρᾶτε μέ εὐλογίες (Α’ Πετρ. 3, 9).

Ἀγαπητέ, νά μήν παίρνεις γιά πρότυπο τό κακό, ἀλλά τό καλό. Ὅποιος κάνει τό καλό εἶναι παιδί τοῦ Θεοῦ. Ὅποιος κάνει τό κακό δέν ἔχει γνωρίσει τό Θεό (Γ’ Ἰω. 11).

Η μαρτυρία του Ιωάννη του Βαπτιστή για το Χριστό

Ευαγγελικό ανάγνωσμα της εορτής του Αγίου Ιωάννου Προδρόμου

Κατά Ιωάννη Κεφ.α’ στ. 29-34

Ιω. 1,29 Την επομένην ημέραν βλέπει ο Ιωάννης τον Ιησούν να έρχεται εις αυτόν και λέγει· “ίδε ο αμνός του Θεού, που επροφήτευσεν ο Ησαΐας, ο Μεσσίας και Λυτρωτής, ο οποίος θα θυσιασθή δια να πάρη επάνω του και εξαλείψη την αμαρτίαν και την ενοχήν του κόσμου.

Ιω. 1,30 Αυτός είναι, δια τον οποίον σας είπα· ύστερα από εμέ έρχεται άνθρωπος, ο οποίος σαν αιώνιος Θεός υπάρχει πολύ πρωτύτερα από εμέ, ασύγκριτα λαμπρότερος και ενδοξότερος.

Ιω. 1,31 Και εγώ δεν τον εγνώριζα προηγουμένως, αλλά δια να φανερωθή αυτός στους Ισραηλίτας, δια τούτο ήλθα εγώ και βαπτίζω εις τα ύδατα του Ιορδάνου”.

Ιω. 1,32 Και εβεβαίωσεν ο Ιωάννης λέγων ότι “είδα το Αγιον Πνεύμα να κατεβαίνη ωσάν περιστερά από τον ουρανόν και έμεινεν εις αυτόν μονίμως.

Ιω. 1,33 Και εγώ, όπως και σεις, δεν τον εγνώριζα, αλλά εκείνος που με έστειλε να βαπτίζω με νερό, εκείνος μου είπε· Εις όποιον ίδης να κατεβαίνη το Πνεύμα το Αγιον και να μένη εις αυτόν, αυτός είναι, που βαπτίζει με Πνεύμα Αγιον.

Ιω. 1,34 Και εγώ πράγματι είδα, όπως μου είπεν ο Θεός, και έχω δώσει μαρτυρίαν και ομολογίαν ότι αυτός είναι ο Υιός του Θεού που έγινεν άνθρωπος”.

Το Άγιο Πνεύμα στη ζωή των χριστιανών

Το Αποστολικό ανάγνωσμα εορτής Αγίου Ιωάννου του Προδρόμου

Οι χριστιανοί, οι βαπτισμένοι στο όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος πολιτογραφούνται ως εν δυνάμει πολίτες της Βασιλείας του Θεού. Λουσμένοι με το Άγιο Πνεύμα και πλημμυρισμένοι με τα Χαρίσματα Του ενσυνείδητα και ελεύθερα οδεύουν προς την σωτηρία. Δηλαδή την ένωσή με το Τριαδικό Θεό. Όσοι χριστιανοί δεν προσεγγίζουν τα παραπάνω ενεργά και βιωματικά έχουν μεν τα χαρίσματα του Αγίου Πνεύματος αλλά είναι ανενεργά. Από την δική μας προαίρεση εξαρτάται πότε και σε ποιο βαθμό θα τα ενεργοποιήσουμε.

ΠΡΑΞΕΙΣ ΤΩΝ ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ Κεφ. 19 στ.1-8

Πραξ. 19,1 Οταν δε ο Απολλώς ευρίσκετο εις την Κορινθον, ο Παύλος, αφού επέρασε τα βαρειότερα μέρη της Μ. Ασίας, ήλθε εις την Εφεσον, όπου και ευρήκε μερικούς μαθητάς.

Πραξ. 19,2 Είπε δε προς αυτούς εάν, όταν επίστευσαν, έλαβαν Πνεύμα Αγιον. Εκείνοι δε του απήντησαν· “ημείς δεν έχομεν ακούσει ούτε και αν υπάρχη Πνεύμα Αγιον”.

Πραξ. 19,3 Και είπε τότε προς αυτούς· “εις τίνος το όνομα και ποίου είδους βάπτισμα εβαπτίσθητε;” Εκείνοι δε του είπαν· “εβαπτίσθημεν στο βάπτισμα του Ιωάννου”.

Πραξ. 19,4 Είπε δε ο Παύλος· “ο Ιωάννης μεν σας εβάπτισε εις βάπτισμα μετανοίας και προπαρασκευής, λέγων συγχρόνως στον λαόν να πιστεύσουν εις εκείνον, που θα ήρχετο κατόπιν από αυτόν, δηλαδή στον Ιησούν Χριστόν, ο οποίος και μόνος θα έδιδε άφεσιν και σωτηρίαν”
Πραξ. 19,5 Οταν δε εκείνοι ήκουσαν αυτά, επίστευσαν και εβαπτίσθησαν στο όνομα του Κυρίου Ιησού.

Πραξ. 19,6 Και όταν ο Παύλος έθεσε τας χείρας του επάνω εις την κεφαλήν των, κατήλθεν εις αυτούς το Πνεύμα το Αγιον, επήραν και ειδικά χαρίσματα, ωμιλούσαν διαφόρους γλώσσας αγνώστους προηγουμένως εις αυτούς και επροφήτευσαν.

Πραξ. 19,7 Ολοι δε αυτοί ήσαν περίπου δώδεκα άνδρες.

Πραξ. 19,8 Επειτα δε από το γεγονός αυτό ο Παύλος εισήλθε εις την συναγωγήν των Εβραίων, εκήρυττε με θάρρος επί τρεις μήνας, συνδιελέγετο με τους Ιουδαίους και με τα χωρία της Γραφής και τα άλλα επιχειρήματα τους έπειθε να πιστεύσουν εις την βασιλείαν του Θεού.

Η Αγάπη καταλύει τα πάντα

Μια παραλλαγή του 13ου κεφαλαίου της επιστολής προς Κορινθίους

Δημοσιεύθηκε από VatopaidiFriend στο 24 Δεκέμβριος, 2008

Το 13ο κεφάλαιο της Α’ επιστολής προς Κορινθίους είναι γνωστό ως “Ο ύμνος της αγάπης”. Ο απ. Παύλος, δια Πνεύματος Αγίου, μιλάει για το μεγαλείο και την καταλυτική δύναμη της αγάπης, που ξεπερνά κάθε άλλη αρετή. Με γλαφυρό τρόπο δείχνει πως ο άνθρωπος μπορεί να έχει όλα τα χαρίσματα και να κάνει τα μεγαλύτερα κατορθώματα, ακόμη και να δώσει τη ζωή του θυσία για την υπόθεση του ευαγγελίου, αλλά αν δεν έχει αγάπη, τότε αυτά όλα δεν είναι παρά “χαλκός που βγάζει σκέτους ήχους ή τύμπανο που δημιουργεί μόνο ντόρο. Είναι ένα τίποτε”. (Α’ Κορινθίους 13:1-3).

Με βάση το κεφάλαιο αυτό κάνουμε μια παραλλαγή για τη γιορτή των Χριστουγέννων. Διασκευάσαμε το κείμενο και ελπίζουμε να προβληματίσει όλους μας…

[*] Aν διακοσμήσω το σπίτι μου με φανταχτερά στολίδια, πολύχρωμα κεριά και λαμπιόνια, αλλά δε δείχνω αγάπη στο/στη σύζυγο και στα παιδιά μου, τότε δε διαφέρω σε τίποτε από ένα άψυχο στολίδι.

[*] Αν είμαι σκλάβα της κουζίνας, των φαγητών, των κουραμπιέδων, των μελομακάρονων και των άλλων γλυκισμάτων, αν έχω τη χάρη να προετοιμάζω νόστιμα φαγητά και να τα σερβίρω με γούστο έμπειρου σεφ, αλλά δε δείχνω αγάπη στην οικογένειά μου, δε διαφέρω από ένα έδεσμα.

[*] Αν δουλεύω σκληρά, για να κάνω όλες τις δουλειές του σπιτιού με σχολαστικότητα, αν φροντίζω και περιποιούμαι τα μέλη της οικογένειάς μου, για να είναι καθαρά ντυμένα και εμφανίσιμα, αν κάνω δωρεές για φιλανθρωπικούς σκοπούς ή σε φτωχούς, αλλά δε δείχνω έμπρακτη αγάπη για την οικογένειά μου, τότε δεν ωφελώ σε τίποτε.

[*] Αν στολίσω το χριστουγεννιάτικο δέντρο με τα καλύτερα, πιο λαμπερά και ακριβότερα φωτάκια, αγγελάκια, φάτνες, βοσκούς, μάγους και άλλα χριστουγεννιάτικα στολίδια, αν είμαι μέλος της χορωδίας και ψάλλω τους χριστουγεννιάτικους ύμνους, αν κάνω επισκέψεις σε ανήμπορους, αν παίρνω μέρος σ’ ένα σωρό εκδηλώσεις και άλλες γιορταστικές δραστηριότητες, αλλά δεν έχω επικεντρώσει την προσοχή και τη λατρεία μου στον ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΟ, τότε έχασα το νόημα των Χριστουγέννων.

[*] Η αγάπη σταματά το μαγείρεμα και αγκαλιάζει το παιδί.

[*] Η αγάπη δεν ξεφωνίζει τα πιτσιρίκια, όταν κάνουν φασαρία και σπάζουν τα παιχνίδια τους ή ενοχλούν την ώρα της δουλειάς ή της ξεκούρασης. Αντίθετα, εκφράζει ευγνωμοσύνη , γιατί τα παιδιά βρίσκονται στο σπίτι και το γεμίζουν με τις φωνές τους.

[*] Η αγάπη αφήνει τη διακόσμηση του σπιτιού και τις υπόλοιπες δουλειές και σπεύδει να αγκαλιάσει το/τη σύζυγο.

[*] Η αγάπη είναι ευγενική, ακόμη κι όταν είναι άκεφη ή έχει βιαστική δουλειά ή είναι κουρασμένη.

[*] Η αγάπη δε ζηλεύει το σπίτι του άλλου, που είναι καλύτερα στολισμένο και επιπλωμένο.

[*] Η αγάπη δε δίνει μόνο σ’ εκείνους που μπορούν ν’ ανταποδώσουν, αλλά χαίρεται να δίνει σ’ εκείνους που δεν έχουν και δεν περιμένει κανένα αντάλλαγμα.

[*] Η αγάπη ανέχεται, πιστεύει, ελπίζει και υπομένει τα πάντα.

[*] Η αγάπη ποτέ δεν αποτυγχάνει και δεν απογοητεύεται.
Τα σπίτια θα παλιώσουν, τα κοσμήματα θα χάσουν την αξία τους, τα έπιπλα θα φθαρούν, οι ηλεκτρικές συσκευές θα σκουριάσουν. Όλα μια μέρα θα μείνουν εδώ στη γη, κι εμείς θα πετάξουμε για την αιωνιότητα. Το μόνο που μπορούμε να πάρουμε μαζί μας ή ν’ αφήσουμε πίσω μας είναι το άρωμα και η ευωδιά της αγάπης, που έβαλε μέσα στην καρδιά μας η ΑΓΑΠΗ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ. Αυτή η αγάπη είναι σπουδαιότερη ακόμη και από την πίστη και την ελπίδα (Α’ επιστολή προς Κορινθίους 13:13).

Τα φετινά Χριστούγεννα αντί για οποιοδήποτε άλλο δώρο πρόσφερε στους οικείους, στους φίλους, στους γείτονες, σ’ όλους την ΑΓΑΠΗ. Είναι ένα δώρο που μένει για πάντα. Ας σηκώσουμε τη δάδα της ΑΓΑΠΗΣ και ας την προσφέρουμε σε ΚΑΘΕ συνάνθρωπό μας.

ΧΑΡΟΥΜΕΝΑ ΚΑΙ ΕΥΛΟΓΗΜΕΝΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ ΜΕ ΤΟΝ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΟ ΣΤΟ ΚΕΝΤΡΟ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΣΑΣ ΚΑΙ Η ΝΕΑ ΧΡΟΝΙΑ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΓΕΜΑΤΗ ΜΕ ΟΥΡΑΝΙΕΣ ΕΥΛΟΓΙΕΣ, ΥΓΕΙΑ, ΕΙΡΗΝΗ ΚΑΙ ΑΓΑΠΗ

Πηγή: http://polemarchos.wordpress.com

Λόγος περι Πίστεως....... και έργων.

Επιστολή Ιακώβου

Σοφία και πίστη

2 Όλη τη χαρά να θεωρήσετε πως έχετε, αδελφοί μου, όταν περιπέσετε μέσα σε ποικίλες δοκιμασίες,

3 γνωρίζοντας ότι η δοκιμή της πίστης σας κατεργάζεται υπομονή.

4 Και η υπομονή ας έχει έργο τέλειο, για να είστε τέλειοι και ολόκληροι, χωρίς να σας λείπει τίποτε.

5 Και αν κάποιος από εσάς έχει έλλειψη σοφίας, ας ζητά από το Θεό που δίνει σε όλους απλόχερα και χωρίς να επιπλήττει, και θα του δοθεί.

6 Ας ζητάει όμως με πίστη, χωρίς καθόλου να αμφιβάλλει. Γιατί αυτός που αμφιβάλλει μοιάζει με κύμα της θάλασσας, που κινείται και ωθείται από τον άνεμο εδώ κι εκεί.

7 Ας μη νομίζει, βεβαίως, ο άνθρωπος εκείνος ότι θα λάβει κάτι από τον Κύριο.

8 είναι άνθρωπος δίγνωμος, ακατάστατος σε όλες τις οδούς του.

Πίστη και έργα

14 Τι το όφελος, αδελφοί μου, αν κάποιος λέει πως έχει πίστη αλλά δεν έχει έργα; Μήπως δύναται η πίστη να τον σώσει;

15 Αν ένας αδελφός ή μια αδελφή είναι γυμνοί και τους λείπει η καθημερινή τροφή,

16 και τους πει κάποιος από εσάς: “Πηγαίνετε με ειρήνη, να θερμαίνεστε και να χορταίνετε”, αλλά δεν τους δώσετε τα αναγκαία για το σώμα, τι το όφελος;

17 Έτσι και η πίστη, αν δεν έχει έργα, είναι νεκρή από μόνη της.

18 Αλλά κάποιος θα πει: “Εσύ έχεις πίστη, κι εγώ έχω έργα”. Δείξε μου την πίστη σου χωρίς τα έργα, κι εγώ θα σου δείξω από τα έργα μου την πίστη.

19 Εσύ πιστεύεις ότι ένας είναι ο Θεός. καλά κάνεις. Και τα δαιμόνια πιστεύουν και φρίττουν.

20 Θέλεις λοιπόν να γνωρίσεις, ω άνθρωπε κενέ, ότι η πίστη χωρίς τα έργα είναι αδρανής;

21 Ο Αβραάμ ο πατέρας μας δε δικαιώθηκε από τα έργα, επειδή πρόσφερε τον Ισαάκ το γιο του πάνω στο θυσιαστήριο;

22 Βλέπεις ότι η πίστη συνεργούσε με τα έργα του και από τα έργα η πίστη τελειοποιήθηκε.

23 Και έτσι εκπληρώθηκε η Γραφή που λέει: Πίστεψε τότε ο Αβραάμ στο Θεό και του λογαριάστηκε για δικαίωση και καλέστηκε φίλος Θεού.

24 Βλέπετε ότι από έργα δικαιώνεται ο άνθρωπος και όχι από πίστη μόνο.

25 Όμοια επίσης και η Ραάβ η πόρνη δε δικαιώθηκε από έργα, επειδή υποδέχτηκε τους αγγελιοφόρους και τους έβγαλε από άλλη οδό;

26 Γιατί όπως ακριβώς το σώμα χωρίς πνεύμα είναι νεκρό, έτσι και η πίστη χωρίς έργα είναι νεκρή.

Το Αποστολικό ανάγνωσμα της Κυριακής 14/12

Προς Κολοσσαείς 3, 3-14

Κολ. 3,4 Οταν δε ο Χριστός, που είναι η ζωή και η πηγή της ζωής μας, φανερωθή ένδοξος κατά την δευτέραν παρουσίαν, τότε και σεις μαζή με αυτόν θα φανερωθήτε και θα λάμψετε εν δόξη.

Κολ. 3,5 Λοιπόν, νεκρώσατε τα μέλη σας, τα μέλη του παλαιού ανθρώπου, που ζητούν γηΐνας αμαρτωλάς απολαύσεις και ηδονάς· νεκρώσατε και διώξτε από τον εαυτόν σας την πορνείαν, την σαρκικήν ακαθαρσίαν, κάθε αμαρτωλόν πάθος, κάθε κακήν επιθυμίαν, που μολύνει τον άνθρωπον και τον ωθεί προς την κακήν πράξιν, και την πλεονεξίαν, η οποία είναι ειδωλολατρία που θεοποιεί και λατρεύει το χρήμα.

Κολ. 3,6 Δια τα αμαρτήματα αυτά έρχεται και ξεσπάει η οργή του Θεού εναντίον των τέκνων της παρακοής, εναντίον αυτών που επεμένουν αμετανόητοι εις την κακίαν των.

Κολ. 3,7 Εις τα αμαρτήματα αυτά και σεις είχατε περιπατήσει και παρασυρθή άλλοτε, τότε που εζούσατε μεταξύ αυτών.

Κολ. 3,8 Τωρα όμως πετάξτε και σεις από πάνω σας όλα αυτά, ακόμη δε και την οργήν, τον θυμόν, την κακότητα και πονηρίαν, την υβρεολογίαν και την αισχρολογίαν από το στόμα σας.

Κολ. 3,9 Μη λέτε ψέματα ο ένας στον άλλον, αφού έχετε αποβάλει πλέον τον παλαιόν άνθρωπον μαζή με τας πονηράς αυτού πράξεις

Κολ. 3,10 και έχετε ενδυθή τον νέον, ο οποίος συνεχώς ξανακαινουργώνεται, ώστε να προχωρή εις βαθυτέραν γνώσιν του Θεού και να γίνεται συνεχώς τελειοτέραν εικών του Χριστού, ο οποίος τον έκτισεν.

Κολ. 3,11 Εις την νέαν δε αυτήν κατάστασιν των ανακαινισμένων υπό του Χριστού ανθρώπων, δεν υπάρχει διαφορά μεταξύ Ελληνος και Ιουδαίου, περιτμημένου Ισραηλίτου και απεριτμήτου εθνικού. Δεν υπάρχει διαφορά μεταξύ βαρβάρου, Σκύθου, δούλου, ελευθέρου, αλλά όλα αυτά και εις όλους τους πιστούς είναι ο Χριστός.

Κολ. 3,12 Ενδυθήτε, λοιπόν, σαν εκλεκτοί του Θεού, αγιασμένοι και αγαπημένοι από τον Θεόν, καρδίαν ευσπλαγχνικήν και πονετικήν, αγαθότητα και καλωσύνην, ταπεινοφροσύνην, πραότητα, μεγαλοκαρδίαν.

Κολ. 3,13 Να ανέχεσθε με αγάπην ο ένας του άλλου τας αδυναμίας, να χαρίσεσθε μεταξύ σας και να αλληλοσυγχωρήσθε, εάν τυχόν κανένας έχη εναντίον άλλου κάποιον δικαιολογημένην δυσαρέσκειαν και αφορμήν κατηγορίας. Οπως ο Χριστός εχαρίσθη εις σας και σας συνεχώρησε, έτσι και σεις να συγχωρήτε ο ένας τον άλλον.

Κολ. 3,14 Παρά πάνω δε από όλα αυτά να ενδυθήτε και να κάμετε κτήμα της ψυχής σας την αγάπην, η οποία συνδέει εις ένα τέλειον σύνολον όλας τας αρετάς.

Το Αποστολικό ανάγνωσμα της Κυριακής 07/12

Πρός Εφεσίους επίστολή κεφ. 4 στ. 1-7

Εφ. 4,1 Σας παρακαλώ, λοιπόν, και σας εξορκίζω εγώ, ο οποίος είμαι φυλακισμένος και αλυσοδεμένος δια το όναμα του Κυρίου, να ζήτε και να συμπεριφέρεσθε, όπως ταιριάζει εις την υψηλήν κλήσιν, με την οποίαν έχετε προσκληθή από τον Θεόν.

Εφ. 4,2 Δηλαδή να ζήτε και να φέρεσθε με κάθε ταπεινοφροσύνην και πραότητα, με ανοχήν απέναντι των άλλων και μεγαλοκαρδίαν, ανεχόμενοι ο ένας του άλλου τας αδυναμίας με αγάπην,

Εφ. 4,3 να επιμελήσθε και να αγωνίζεσθε να διατηρήτε την ενότητα, με την οποίαν το Πνεύμα το Αγιον σας έχει συνδέσει, έχοντες ως σύνδεσμον την ειρήνην, η οποία θα βασιλεύη μεταξύ σας και θα σας ενώνη εις ένα πνευματικόν σώμα.

Εφ. 4,4 Είσθε ένα πνευματικόν σώμα και έχετε ένα και το αυτό Πνεύμα Αγιον, που σας ζωογονεί, καθώς επίσης έχετε κληθή όλοι εις μίαν και την αυτήν ελπίδα της κλήσεώς σας.

Εφ. 4,5 Ενας και μόνος είναι ο Κυριος, μία είναι η πίστις όλων των Χριστιανών, ένα το βάπτισμα που έχουν λάβει.

Εφ. 4,6 Ενας και μόνος ο Θεός και Πατήρ όλων, αυτός ο οποίος κυριαρχεί επί όλων ανεξαιρέτως και δια μέσου όλων ενεργεί και φανερώνει την αγαθήν του πρόνοιαν, και μέσα εις όλους μας κατοικεί.

Εφ. 4,7 Εις τον καθένα δε από ημάς εδόθη η χάρις, τα χαρίσματα και αι δωρεαί, σύμφωνα με το μέτρον, με το οποίον δικαίως και σαφώς μοιράζει ο Χριστός τας δωρεάς του. (Ας μη υπάρχουν, λοιπόν, ζηλοφθονίαι μεταξύ σας, διότι τα χαρίσματα είναι δώρα του Θεού, δια την εξυπηρέτησιν όλων).

Το Αποστολικό ανάγνωσμα της Κυριακής 30/11

Α Κορ. 4,9 Αλλ' ημείς οι Απόστολοι κάθε άλλο παρά βασιλείαν και δόξαν έχομεν κερδήσει στον κόσμον αυτόν. Διότι νομίζω, ότι ο Θεός ημάς τους Αποστόλους μας έχει δείξει εις τα μάτια όλων των ανθρώπων σαν τους πιο τελευταίους, σαν καταδικασμένους εις θάνατον, που βαδίζουν στον τόπον της εκτελέσεως. Διότι εγίναμεν παράδοξον θέαμα εις όλον τον κόσμον, στους αγγέλους που θαυμάζουν, και στους ανθρώπους που χλευάζουν.

Α Κορ. 4,10 Ημείς οι Απόστολοι θεωρούμεθα από τους ανθρώπους του κόσμου μωροί και ανόητοι δια το όνομα του Χριστού. Σεις όμως είσθε φρόνιμοι και συνετοί εν Χριστώ! Ημείς είμεθα ασθενείς και αδύνατοι. Σεις όμως είσθε ισχυροί και ακατανίκητοι! Σεις είσθε ένδοξοι, ημείς δε περιφρονημένοι και εξουθενωμένοι.

Α Κορ. 4,11 Από την ημέραν που ελάβαμεν το αποστολικόν αξίωμα και μέχρις αυτής της ώρας, ζώμεν ανάμεσα στο πλήθος από ταλαιπωρίας και περιπετείας. Και πεινώμεν και διψώμε· και δεν έχομεν ρούχα δια να προφυλαχθώμεν από τας κακοκαιρίας και δεχόμεθα ραπίσματα και γρονθοκοπήματα, και συνεχώς μετακινούμεθα από τόπου εις τόπον, χωρίς να έχωμεν πουθενά σταθεράν παραμονήν.

Α Κορ. 4,12 Και κοπιάζομεν εργαζόμενοι με τα ίδια μας τα χέρια. Οταν οι άπιστοι μας εμπαίζουν και μας υβρίζουν ημείς τους ευλογούμεν και ευχόμεθα αγαθά δι' αυτούς. Οταν μας καταδιώκουν, δεικνύομεν μακροθυμίαν και υπομονήν απέναντί των.

Α Κορ. 4,13 Οταν μας δυσφημούν και μας διαβάλλουν, ημείς προσπαθούμεν με λόγια καλωσύνης και αγάπης να τους καταπραΰνωμεν και τους ημερώσωμεν. Σαν τα πλέον ρυπαρά πράγματα του κόσμου έχομεν γίνει, σαν αποσπογγίσματα για πέταμα θεωρούμεθα εις τα μάτια όλων έως την στιγμήν αυτήν.

Α Κορ. 4,14 Με αυτά που σας γράφω δεν θέλω να σας πικράνω και εντροπιάσω, αλλά σαν παιδιά μου αγαπητά σας συμβουλεύω.

Α Κορ. 4,15 Διότι έστω και αν έχετε παρά πολλούς παιδαγωγούς και διδασκάλους κατά Χριστόν, δεν έχετε όμως πολλούς πατέρας. Ενας είναι ο πατέρας σας, εγώ. Διότι εγώ, με τον φωτισμόν και την δύναμιν του Χριστού, σας έχω γεννήσει πνευματικώς εις την νέαν ζωήν δια μέσου του Ευαγγελίου.

Α Κορ. 4,16 Σας παρακαλώ, λοιπόν, σαν παιδιά μου αγαπημένα, να γίνεσθε μιμηταί μου.

Ο Λόγος του Θεού είναι σαν το σπόρο.....

Η παραβολή του σπορέα

(Λουκας 8, 4-15)

4 Και όταν μαζεύτηκε πολύ πλήθος και πήγαιναν προς αυτόν από διάφορες πόλεις, τους είπε με παραβολή τα εξής:

5 «Εξήλθε ο σπορέας για να σπείρει το σπόρο του. Και ενώ αυτός έσπερνε, ένας σπόρος έπεσε δίπλα στην οδό και καταπατήθηκε, και τον κατάφαγαν τα πετεινά του ουρανού.

6 Και άλλος κατάπεσε πάνω στην πέτρα και, όταν φύτρωσε, ξεράθηκε, επειδή δεν είχε υγρασία.

7 Και άλλος έπεσε στο μέσο των αγκαθιών και, όταν τα αγκάθια φύτρωσαν μαζί του, τον απόπνιξαν.

8 Και άλλος έπεσε στη γη την αγαθή και, όταν φύτρωσε, έκανε καρπό εκατονταπλάσιο». Λέγοντας αυτά, φώναζε: «Όποιος έχει αυτιά για να ακούει ας ακούει».


9 Τον ρωτούσαν λοιπόν οι μαθητές του τι μπορεί να σημαίνει αυτή η παραβολή.

10 Εκείνος είπε: «Σ’ εσάς έχει δοθεί να γνωρίσετε τα μυστήρια της βασιλείας του Θεού, αλλά στους λοιπούς λέγονται με παραβολές, για να
μη βλέπουν βλέποντας
και να μην καταλαβαίνουν ακούγοντας».

11 «Αυτή λοιπόν είναι η ερμηνεία της παραβολής: Ο σπόρος είναι ο λόγος του Θεού.

12 Οι σπόροι δίπλα στην οδό είναι εκείνοι που άκουσαν. Έπειτα έρχεται ο Διάβολος και αφαιρεί το λόγο από την καρδιά τους, για να μην πιστέψουν και σωθούν.

13 Εκείνοι που έπεσαν πάνω στην πέτρα είναι αυτοί που, όταν ακούσουν, με χαρά δέχονται το λόγο, αλλά αυτοί δεν έχουν ρίζα, οι οποίοι πιστεύουν πρόσκαιρα και απομακρύνονται σε καιρό πειρασμού.

14 Εκείνο όμως που έπεσε στα αγκάθια, αυτοί είναι όσοι άκουσαν, αλλά επειδή πορεύονται κάτω από τις μέριμνες και τον πλούτο και τις ηδονές του βίου, συμπνίγονται και δε φέρουν καρπό σε πλήρη ωριμότητα.

15 Εκείνο που έπεσε στην καλή γη είναι αυτοί οι οποίοι με καρδιά καλή και αγαθή, όταν ακούσουν το λόγο, τον κατέχουν και καρποφορούν με υπομονή».