Ομιλία του π. Βασιλείου Θερμού στο Κρανίδι.

Να τι κάνει έναν γάμο επιτυχημένο…

Να τι κάνει έναν γάμο επιτυχημένο…
Γράφει η Σούλα Αντουλινάκη δασκάλα Προσχολικής Αγωγής Δραστηριοτήτων Δημιουργίας και Έκφρασης.

Να τι κάνει έναν γάμο επιτυχημένο…Η διατήρηση ενός επιτυχημένου γάμου, εν μέσω οικονομικής αλλά και αξιακής κρίσης μπορεί να αποτελέσει όντως ένα δύσκολο κομμάτι της ζωής. Απαιτεί προσπάθεια και χρόνο, αλλά φέρνει μια ευτυχισμένη και στοργική ατμόσφαιρα στη ζωή μας …

Ο αμοιβαίος σεβασμός και η ευτυχία είναι ο πραγματικός στόχος σας

Χωρίς αμοιβαίο σεβασμό και καλούς τρόπους δεν μπορεί να πραγματοποιηθεί ένας ευτυχισμένος γάμος. Πολλές φορές η σιωπή αποτελεί τη σοφότερη επιλογή σε μια «διαμάχη» ανάμεσα στο ζευγάρι, χωρίς βέβαια να καταστρέφεται η αξιοπρέπεια τους. Να φέρεστε όμορφα στον άνθρωπο που βρίσκεται δίπλα σας γιατί μόνο έτσι μπορείτε να εκτιμήσετε τον εαυτό σας για τις επιλογές σας.

Η φιλία αποτελεί τον πυρήνα σε κάθε καλή σχέση ή γάμο

Η διατήρηση μιας βαθιάς φιλίας ανάμεσα στο ζευγάρι δίνει μια διαφορετική πνοή στην καθημερινότητα που κυριαρχεί την περίοδο του γάμου. Η αίσθηση οικειότητας, η αγάπη, η φροντίδα, το χιούμορ είναι συστατικά που επηρεάζουν θετικά τη σχέση σας και απομακρύνουν την αρνητικότητα που μπορεί να δημιουργήσει η συνήθεια και η ρουτίνα.

«Οι πρόγονοί μας φύτευαν ελιές, αν και ήξεραν ότι δεν θα τις δουν να καρπίζουν» Κορνήλιος Καστοριάδης

Βάλτε το άρθρο που ακολουθεί στα αγαπημένα σας. Η αποκρυπτογράφηση του Έθνους μας σε μία σελίδα.

«Οι πρόγονοί μας φύτευαν ελιές, αν και ήξεραν ότι δεν θα τις δουν να καρπίζουν»

Κορνήλιος Καστοριάδης

Γράφει ο Δημήτρης Νατσιός

Δάσκαλος, Κιλκίς

Κάποτε πλησίασε τον τροπαιούχο νομπελίστα μας ποιητή Γιώργο Σεφέρη, ένας ξένος διαπρεπής συνομιλητής, «πειράζων αυτόν και λέγων»: «Μα πιστεύετε σοβαρά ότι είστε πραγματικά απόγονοι του Λεωνίδα και του Θεμιστοκλή;». Απαντά ο Σεφέρης: «Όχι, είμαστε απόγονοι μονάχα της μάνας μας, που μας μίλησε Ελληνικά, που προσευχήθηκε ελληνικά, που μας νανούρισε με παραμύθια για τον Οδυσσέα, τον Ηρακλή, τον Λεωνίδα και τον Παπαφλέσσα, και ένιωσε την ψυχή της να βουρκώνει την Μεγάλη Παρασκευή, μπροστά στο ξόδι του νεκρού Θεανθρώπου».

(Το απόσπασμα περιέχεται στο βιβλίο της Μερόπης Σπυροπούλου, «Οικογένεια ώρα μηδέν», εκδ. «Αρχονταρίκι», σελ. 131). Δεν ξέρουμε αν κατάλαβε ο… «πειραστής» ξένος την απάντηση του ποιητή, ο οποίος εξυμνεί την μάνα τη Ρωμηά και την οικογένεια, πριν αυτή ανοίξει τα πορτοπαράθυρά της και εισβάλλουν στο ευλογημένο καταφύγιο του Γένους, ο μαγαρισμένος αγέρας του δήθεν εξευρωπαϊσμού μας. Και η κρίση «τηγανίζει» και ταλανίζει κυρίως την οικογένεια.

Δεν σκοπεύω να γράψω για την σπουδαιότητα και ιερότητα του οικογενειακού θεσμού. Αυτό ακόμα και οι ανίατα προοδευτικοί το κατανοούν. Το βλέπω στο σχολείο. Για τα δικά τους βλαστάρια γίνονται κέρβεροι. Απαιτούν και πειθαρχία και καλή παιδεία, επιλέγουν τα καλύτερα και ακριβότερα κολέγια. Τις προοδευτικές σαχλαμάρες και ψευτοδημοκρατικότητες τις αφήνουν για τα παιδιά του, δηκτικώς λεγόμενου, κοσμάκη. Και οι αφελείς ζητωκραυγαστές τούς πιστεύουν και τους ψηφίζουν.

Τι είναι και τι δεν είναι σταυρός στην οικογένεια.

Ερώτηση: Πιστεύετε ότι χρειάζεται κάποιος να σταυρωθεί, να σταυρώνεται καθημερινά μέσα στο γάμο, μέσα στην κοινωνία, μέσα στην ιστορία περιμένοντας την ανάστασή του ή προς το τέλος της ζωής, στη μετά θάνατον ζωή;

Απάντηση. Εγώ θα ήθελα να μεταθέσω λίγο το κέντρο βάρους της ενδιαφέρουσας ερωτήσεώς σας, από το πότε έρχεται η ανάσταση στο πώς νοούμε τη Σταύρωση. 

Θα πάω πιο πριν, διότι η εμπειρία μου είναι ότι γίνεται πολύ κακή χρήση της έννοιας και του όρου της Σταυρώσεως και του Σταυρού μέσα στις οικογένειες. 

Ας μη ξεχνάμε από πού δανειστήκαμε αυτή τη λέξη, τη δανειστήκαμε από το Σταυρό του Χριστού, ο οποίος αποτελεί το πρότυπο του πάθους και του πόνου ενός απολύτως αναμάρτητου, δηλαδή απολύτως αναίτιου γι’ αυτό που του συνέβαινε. 

Θεωρώ λοιπόν ότι *μπορεί να χρησιμοποιεί τον όρο Σταυρός κάποιος για μια κατάσταση και να πει “είναι ο Σταυρός μου” όταν ο ίδιος είναι απολύτως αμέτοχος και αναίτιος σ’ αυτό που του συμβαίνει.* Το να πεθάνει ξαφνικά ο σύντροφος είναι σταυρός, ή όταν αρρωστήσει βαριά, πράγμα που θα επιβαρύνει και τον άλλο επίσης, είναι σταυρός για τον άλλον ή αντίστοιχες καταστάσεις με τα παιδιά κτλ ή με την προσωπική μας υγεία ή ένα άλλο θέμα σοβαρό της ζωής μας. 

Το να ονομάζουμε όμως σταυρό, όπως συμβαίνει συνήθως, μια κατάσταση κακής συμπεριφοράς του συζύγου ή της συζύγου στην οποία εγώ έχω το 50 ή 60 ή 70%, συμμετέχω σ’ αυτή και υποδαυλίζω αυτή την κατάσταση, αυτό όχι απλώς είναι λάθος αλλά είναι και βεβήλωση της έννοιας του Σταυρού.