Παραθέτουμε το άρθρο του κυρίου Τάσος Χατζηαναστασίου, αιρετό μέλος του Συμβουλίου Επιλογής Στελεχών Σχολικών Μονάδων Νομού Αργολίδας με την παράταξη «Απέναντι Όχθη, ομάδα εκπαιδευτικών για τη συλλογική δράση».
Την αφορμή την πήραμε από το γειτονικό ιστολόγιο: http://stamdamd.blogspot.com/
Κρίσεις διευθυντών σχολικών μονάδων: αναπαραγωγή του συστήματος; υποταγή σε αυτό ή μετωπική σύγκρουση μαζί του;
και μείζον όστις, αντί της εαυτού πάτρας φίλον νομίζει, τούτον ουδαμού λέγω
(όποιος βάζει πιο πάνω τους φίλους από την πατρίδα του, για μένα είναι τιποτένιος) Σοφοκλέους Αντιγόνη, στ. 182-183)
Στον ευαίσθητο τομέα της παιδείας, εκεί που διαμορφώνονται οι μελλοντικές γενιές και σχεδιάζεται η αυριανή κοινωνία, οι συνέπειες από την εφαρμογή της -ελέω των δανειστών μας - κυβερνητικής πολιτικής της συρρίκνωσης του δημόσιου τομέα είναι ήδη και θα είναι ακόμη πιο τραγικές στο άμεσο και ορατό μέλλον. Οι σημαντικότερες από αυτές τις συνέπειες είναι οι περικοπές των κονδυλίων για βασικές λειτουργικές ανάγκες των σχολείων, για τη μετακίνηση των μαθητών, για τους μισθούς και τις συντάξεις των εκπαιδευτικών και για τις προσλήψεις, το κλείσιμο σχολείων, η ουσιαστική κατάργηση της ενισχυτικής διδασκαλίας και της πρόσθετης διδακτικής στήριξης, η εγκατάλειψη της παιδείας των ομογενών. Από την άλλη μεριά, σχεδιάζεται ένα «νέο σχολείο» βασικός στόχος του οποίου δεν είναι η μόρφωση και η ψυχική και ηθική καλλιέργεια, αλλά αντίθετα, η «φτηνή» απασχόληση των παιδιών και των εφήβων κάποια χρόνια σε μεγάλα σχολικά συγκροτήματα. Έτσι, η «παιδεία της αμάθειας» με τα χιλιάδες αριστεία που δεν αντιπροσωπεύουν ούτε γνώσεις ούτε αξίες όχι μόνο θα συνεχίζεται αλλά θα οδηγεί πλέον είτε στην ανεργία είτε σε πανεπιστήμια με αυταρχική δομή, φτωχό περιεχόμενο και καμία προοπτική για τους αποφοίτους. Η πραγματική γνώση θα γίνεται κτήμα λίγων: όσων μπορούν να πληρώνουν. Για να επιβληθεί όμως ένα φτηνό και υποβαθμισμένο σχολείο, όπου τα παιδιά θα στοιβάζονται σε 30άρια τμήματα με δασκάλους απαξιωμένους, κακοπληρωμένους και όλο και πιο γερασμένους, απαιτείται ένα αυταρχικό διοικητικό πλαίσιο. Στο πλαίσιο αυτό ο ρόλος του διευθυντή του σχολείου «αναβαθμίζεται» σε βάρος του συλλόγου διδασκόντων και μετατρέπεται σε αυτόν του αξιολογητή-μάνατζερ.
