Νὰ ἀνατρέφουμε τὰ παιδιά μας καὶ νὰ τὰ παιδαγωγοῦμε, σύμφωνα μὲ τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ.

Δὲν εἶναι ἀξιοπερίεργο τὸ ὅτι στέλνουμε τὰ παιδιά μας στὸ σχολεῖο νὰ μάθουν γράμματα καὶ τέχνες καὶ ἐξαντλοῦμε ὅλες μας τὶς δυνατότητες γιὰ τὴν ἐπιτυχία αὐτοῦ τοῦ σκοποῦ καὶ δὲν ἐνδιαφερόμαστε νὰ τὰ ἀναθρέψουμε συγχρόνως καὶ σύμφωνα μὲ τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ; 

Ἒ λοιπὸν νὰ ξέρετε ὅτι, ὅταν ἀνατρέφουμε τὰ παιδιά μας, ἔτσι ὥστε νὰ γίνουν, ἀναιδῆ, ἀκόλαστα, ἀπειθάρχητα, βάναυσα, τότε, ἐμεῖς πρῶτοι θὰ γευθοῦμε τοὺς καρποὺς τῆς κακίας τους.

Ἂς προσέξουμε λοιπὸν αὐτὸ τὸ θέμα κι ἂς ὑπακούσουμε σ᾿ αὐτὸ ποὺ μᾶς διδάσκει ὁ μακάριος Ἁπόστολος Παῦλος, ὁ ὁποῖος μᾶς συμβουλεύει νὰ ἀνατρέφουμε τὰ παιδιά μας καὶ νὰ τὰ παιδαγωγοῦμε, σύμφωνα μὲ τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ.

Νὰ τοὺς δίνουμε πάντα ἐμεῖς πρῶτοι τὸ καλὸ παράδειγμα καὶ νὰ τὰ συνηθίσουμε ἀπὸ μικρὰ στὴν μελέτη τῶν θείων Γραφῶν.

Ἰωάν.Χρυσόστομος: P.G. 61,150, κ.εξ.

Σεμινάρια επιμόρφωσης των στελεχών της Εκκλησίας.

Θεωρούμε τα σεμινάρια επιμόρφωσης των στελεχών της Εκκλησίας ( Κληρικών και λαϊκών) ως ένα από τα σημαντικότερα όπλα για την αντιμετώπιση των ποικίλων προβλημάτων που αντιμετωπίζουν τα μέλη της Εκκλησίας μας στη σύγχρονη εποχή.

Ζητούμε σεμινάρια πάνω σε όλα τα σύγχρονα προβλήματα. (Ναρκωτικά, μονογονικές οικογένειες, αλκοολισμός κ.λ.π. Καθώς και για Θεολογικά και Λειτουργικά θέματα.)

ΣΕΜΙΝΑΡΙΟ ΣΕ ΚΑΤΗΧΗΤΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΡΟΛΗΨΗ ΤΩΝ ΝΑΡΚΩΤΙΚΩΝ

Το Κέντρο Πρόληψης του Ιδρύματος Ψυχο - κοινωνικής Αγωγής και Στήριξης «ΔΙΑΚΟΝΙΑ» της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Αθηνών διοργανώνει Σεμινάριο με θέμα «Κατηχητικές συνάξεις - Πρόληψη και προαγωγή της ψυχικής υγείας».

Σκοπός του Σεμιναρίου είναι να ενημερώσει και να ευαισθητοποιήσει τους Κατηχητές και γενικότερα τα Στελέχη του νεανικού έργου της Εκκλησίας σε ζητήματα που αφορούν στην ουσιοεξάρτηση, να ενισχύσει τον ρόλο τους και να προωθήσει την πρόληψη στην κατηχητική τους ομάδα.

Το σεμιναριακό πρόγραμμα αποτελείται από μία σειρά 9 δίωρων συναντήσεων, που αρχίζουν την Τρίτη 18 Νοεμβρίου 2008, ώρα 6 - 8 μ. μ. και θα πραγματοποιούνται στην ειδική αίθουσα διαλέξεων εντός του κεντρικού κτιρίου της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Αθηνών (Αγ. Φιλοθέης 21, Αθήνα) δίπλα από τα γραφεία του Ιδρύματος Ψυχο - κοινωνικής Αγωγής και Στήριξης «ΔΙΑΚΟΝΙΑ».

Οι θεματικοί άξονες του εργαστηρίου είναι:

Εξαρτήσεις

Εισαγωγή στην έννοια της πρόληψης

Ανάγκες των παιδιών

Το κατηχητικό ως χώρος πρόληψης

Η σημασία της επικοινωνίας

Ενεργητική ακρόαση

Η ενίσχυση της αυτοεκτίμησης του παιδιού

Εντοπίζοντας τα παιδιά που έχουν ανάγκη

Δραματοποίηση που αφορά στη δεξιότητα αντίστασης στις πιέσεις

Ο φυσικός χώρος της κατήχησης δεν μπορεί να είναι άλλος από τον χώρο της Εκκλησίας

Να καταργηθεί το μάθημα των θρησκευτικών

Σεπτέμβριος 7, 2008

Του Χρήστου Γιανναρά αναδημοσίευση από τις Επιφυλλίδες

Αν οι αξιωματούχοι του κλήρου στην Ελλάδα σήμερα διασώζουν εκκλησιαστική συνείδηση, θα είναι αυτονόητο να απαιτήσουν από την πολιτεία την κατάργηση του μαθήματος των θρησκευτικών στα σχολεία.

Με το μάθημα των θρησκευτικών εκχώρησε η ελλαδική Εκκλησία ζωτικό της λειτούργημα, την κατήχηση των παιδιών και των εφήβων, σε έμμισθους υπαλλήλους του κράτους εκπαιδευμένους σε κρατικές «θεολογικές» Σχολές. Αλλά όταν η κατήχηση αποσπάται από τον φυσικό βιωματικό της χώρο, τη λειτουργία ζωντανού σώματος ενορίας και επισκοπής, αλλοτριώνεται νομοτελειακά σε ιδεολογική χειραγώγηση, ανιαρή προπαγάνδα.

Ο φυσικός χώρος της κατήχησης δεν μπορεί να είναι άλλος από τον χώρο όπου πραγματώνεται και φανερώνεται η Εκκλησία ως άθλημα σχέσεων κοινωνίας της ζωής. Και φυσικός λειτουργός της κατήχησης είναι ο πατέρας της εκκλησιαστικής κοινότητας: αυτός που «γεννάει» τα μέλη του σώματος στον «καινό» της Εκκλησίας τρόπο της ύπαρξης.

Η πολιτεία αποδέχθηκε ασμένως να επιβάλει στα σχολεία μάθημα θρησκευτικών. Και αυτό γιατί από τη σύστασή του το ελλαδικό εθνικό κράτος λογάριαζε την Εκκλησία όπως και ο ιδεολογικός του γεννήτορας Αδαμάντιος Κοραής: Σαν θεσμό ηθικοδιδακτικής χρησιμότητας – θεσμό που «εξημερώνει τα ήθη» και επιβάλλει, αποτελεσματικότερα και από τον χωροφύλακα, κανονιστικές αρχές συλλογικής ευταξίας.

όλο το άρθρο εδώ:

Δεν θέλουμε οι Θεολόγοι να υποκαθιστούν την Εκκλησία

Αναδημοσιεύω το παρακάτω κείμενο από το ιστολόγιο: ECCLESIAnet με σκοπό τον γόνιμο διάλογο. Ναι στο υποχρεωτικό μάθημα των Θρησκευτικών για όλους. Όχι στον Κατηχητικό χαρακτήρα του μαθήματος. Είναι καιρός η διοικούσα Εκκλησία να αναλάβει τις ευθύνες της και να ανταποκριθεί στις σύγχρονες απαιτήσεις των νέων με οποιοδήποτε τρόπο κρίνει ότι μπορεί να γίνει, εκτός σχολείου. Ας ξυπνήσουμε από τον λήθαργο επιτέλους!

Κείμενο προβληματισμού εκπαιδευτικών θεολόγων
για τη διδασκαλία του Μαθήματος των Θρησκευτικών

Τον τελευταίο καιρό, εν μέσω θερινής ραστώνης, παρακολουθούμε το περιπετειώδες ταξίδι μιας εγκυκλίου του ΥΠΕΠΘ για την απαλλαγή μαθητών από το μάθημα των θρησκευτικών (ΜτΘ). Για μια ακόμη φορά είμαστε θεατές διαφόρων αντιδράσεων (αφού το θέμα απασχολεί την ελληνική κοινωνία ποικιλοτρόπως εδώ και κάποιες δεκαετίες) που βασίζονται είτε σε ιδεοληψίες και προκαταλήψεις «καθυστερημένων συντηρητικών», είτε σε γενικόλογες «προοδευτικές» αντιλήψεις που επιχαίρουν για το δρόμο που άνοιξε επιτέλους προς τον εκσυγχρονισμό του σχολείου. Το θολό τοπίο μας εμποδίζει σαφώς να βάλουμε το χέρι μας «επί τον τύπον των ήλων» και να οριοθετήσουμε τη συζήτηση, ώστε αυτή να αποβεί γόνιμη και ουσιαστική και να απαντά σε κρίσιμα ερωτήματα.

Ως εκπαιδευτικοί θεολόγοι όμως αισθανόμαστε επιτακτική την ανάγκη να τονίσουμε και πιθανώς να υπενθυμίσουμε ότι:

Από το 1981(!) και από τους ίδιους τους θεολόγους (Α΄ Συνέδριο Θεολόγων Βορείου Ελλάδος) έχει τεθεί το ζήτημα για τον χαρακτήρα του ΜτΘ (κατηχητικό, ομολογιακό, βιβλικό, πολιτιστικό, θρησκειολογικό κτλ). Από τότε μέχρι και σήμερα έχουν διεξαχθεί στη χώρα μας πολλά συνέδρια, ημερίδες, σεμινάρια, έχουν εκδοθεί σοβαρές μελέτες και πλούσια αρθρογραφία. Εύκολα κανείς μπορεί να αναζητήσει και να ενημερωθεί για την πορεία αυτής της συζήτησης και του προβληματισμού που δεν έχει αφήσει απαθείς και αδιάφορους τους θεολόγους.

Το εκπαιδευτικό σύστημα στην Ελλάδα, όπως και παντού άλλωστε, λειτουργεί με βάση κάποιες γενικές αρχές και παραδοχές που αποτυπώνονται είτε στο Σύνταγμα, είτε στα αναλυτικά και ωρολόγια προγράμματα των επιμέρους μαθημάτων, είτε στους σκοπούς και τους στόχους των μαθημάτων κάθε τάξης. Στους μαθητές παρέχεται η αναγκαία επιστημονική γνώση, προσαρμοσμένη στην ηλικία τους και στις ανάγκες τους και αυτή διδάσκεται με ευθύνη των εκπαιδευτικών, έστω και αν η ανεπάρκειά τους -πολλές φορές για λόγους ίσως και ανεξάρτητους από τη θέλησή τους- προκαλεί παρεξηγήσεις, προβλήματα και αδιέξοδα τα οποία συνήθως αποδίδονται στο ίδιο το μάθημα.

Το ΜτΘ δεν μπορεί και δεν πρέπει να έχει κατηχητικό χαρακτήρα, πολύ περισσότερο σήμερα. Έχει περάσει ανεπιστρεπτί η εποχή όπου ο αυτοθαυμασμός λόγω των τίτλων του παρελθόντος και ο θρησκευτικός ρητορισμός, ο οποίος -κατά τον Αλέξανδρο Σμέμαν- «συντίθεται από ένα μείγμα αισιοδοξίας, αναγκαστικής θριαμβολογίας και καταπληκτικής αυτοδικαίωσης», μπορούσε να καλύψει τις όποιες αδυναμίες του ΜτΘ. Η κοινωνία και επομένως και τα σχολεία μας είναι πολυπολιτισμικά, με μαθητές ετερόδοξους ή αλλόδοξους αλλά και θρησκευτικά ουδέτερους ή αδιάφορους. Δεν μπορεί λοιπόν παρά να αλλάξει ο χαρακτήρας και το περιεχόμενο του ΜτΘ για να υπηρετεί τη σύγχρονη κοινωνική πραγματικότητα, και όχι να καταργηθεί, όπως στην πράξη επιχειρείται σήμερα με την έκδοση εγκυκλίων. Στην κατεύθυνση του αναπροσανατολισμού, από το 2001, το ΜτΘ άλλαξε με την εφαρμογή των ΔΕΠΠΣ στα γυμνάσια, ενώ γράφτηκαν νέα αξιόλογα βιβλία πολύ διαφορετικά από τα παλαιότερα από άποψη περιεχομένου, δομής και αισθητικής. Σήμερα κανείς δεν αμφιβάλλει ότι ο δρόμος είναι ανοιχτός για ακόμη μεγαλύτερη βελτίωση αφού πλέον οι συνθήκες είναι ώριμες.

Υπάρχει μια διεθνής εμπειρία από τη διδασκαλία του ΜτΘ στα σχολεία των ευρωπαϊκών χωρών την οποία χρειάζεται να αξιολογήσουμε και να λάβουμε υπόψη μας, πριν οδηγηθούμε σε επιπόλαιες απλουστεύσεις που θίγουν και την εκπαιδευτική πολιτική που κάθε φορά ακολουθείται και επιπλέον αποπροσανατολίζουν γονείς και μαθητές που είναι ταυτόχρονα πολίτες του κόσμου αλλά και φορείς ιστορίας και πολιτισμού.

Το πλαίσιο των σχέσεων Εκκλησίας και Πολιτείας, όπως μέχρι σήμερα έχει διαμορφωθεί, έχει φανεί και από πολλές άλλες συγκυρίες ότι δημιουργεί μια στρεβλή πραγματικότητα η οποία παλινωδεί ανάμεσα στο πολιτικό κόστος και το απειλούμενο κύρος της διοικούσας Εκκλησίας. Ο εκπαιδευτικός θεολόγος ούτε μπορεί, ούτε πρέπει και δεν ανήκει στις αρμοδιότητές του να κάνει «μισθωμένη ιεραποστολή», να υποκαθιστά την Εκκλησία μέσα στο σχολείο, να μεταφέρει την εμπειρία της ή να απολογείται για τις όποιες επιτυχείς ή ατυχείς επιλογές της. Ο θεολόγος είναι επιστήμονας και παιδαγωγός, λειτουργός της μέσης εκπαίδευσης, που κουβαλά μαζί του ό,τι κουβαλά και ο κάθε άλλος δάσκαλος: την επιστημονική του κατάρτιση, την παιδαγωγική του ευαισθησία, τη διδακτική του επάρκεια, τις ελπίδες και τα όνειρά του.

Ως εκπαιδευτικοί θεολόγοι και παρά τις καθησυχαστικές απαντήσεις του υπουργείου, θέτουμε τα παρακάτω ερωτήματα:

Ποιος και πώς αποφασίζει τι είναι αναγκαίο να διδάσκεται στα σχολεία;

Πόσο μοντέρνο και «έξυπνο» είναι ένα λοβοτομημένο και αφυδατωμένο σχολείο που παρέχει αποκλειστικά και εργαλειακά εφόδια και δεξιότητες μόνο για επαγγελματική αποκατάσταση και δεν δημιουργεί πολίτες καλλιεργημένους και ελεύθερους, γνώστες αλλά και συνεχιστές της παράδοσης και της ιστορίας τους;

Πότε λήφθηκαν σοβαρά υπόψη οι προβληματισμοί και οι προτάσεις των ίδιων των θεολόγων για το ΜτΘ, ανεξάρτητα από τις οποιεσδήποτε γνωμοδοτήσεις και παρεμβάσεις της διοικούσας Εκκλησίας, οι οποίες όχι σπάνια μπερδεύουν ή και ακυρώνουν το ρόλο και την ευθύνη της Πολιτείας;

Αν το ΜτΘ δεν είναι μάθημα κατήχησης, αλλά μάθημα με σαφή και διακριτά επιστημονικά αντικείμενα (άραγε επιστήμη δεν κάνουν οι Θεολογικές Σχολές της Αθήνας και της Θεσσαλονίκης;) το οποίο μεταξύ άλλων «συμβάλλει στην ανάπτυξη της θρησκευτικής συνείδησης, της ανεξάρτητης σκέψης και ελεύθερης έκφρασης, αλλά και στην κατανόηση του χριστιανισμού ως παράγοντα που συντελεί στην ανάπτυξη του πολιτισμού και της πνευματικής ζωής» (Αναλυτικό Πρόγραμμα Σπουδών του Παιδαγωγικού Ινστιτούτου-ΦΕΚαρ303, τχ.Β 13.3.2003), γιατί απομειώνεται η σημασία και η αναγκαιότητά του να λειτουργήσει μέσα στο πλαίσιο της γενικής υποχρεωτικής παιδείας;

Γιατί μεταβιβάζεται επιλεκτικά (!) και ατομικά στους γονείς ως «δικαίωμα» η υποχρέωση της Πολιτείας, αυτή να ορίζει ενιαία και καθολικά τι είναι ωφέλιμο και απαραίτητο για τη γενική παιδεία του μαθητή;

Ποιος είναι ο ρόλος και η θέση του εκπαιδευτικού θεολόγου σε ένα σχολείο όπου η παρουσία του και η μαρτυρία του ως δασκάλου εκβιάζεται ή τίθεται υπό αμφισβήτηση καθημερινά; Άραγε ποιες άλλες ειδικότητες συναδέλφων θα αντιμετωπίσουν σύντομα ανάλογα αδιέξοδα;

Γιατί μέχρι σήμερα δεν έχει υπάρξει καμιά αντίδραση, καμιά στήριξη και καμιά οδηγία από τους φυσικούς προϊσταμένους μας, το Παιδαγωγικό Ινστιτούτο και τους σχολικούς Συμβούλους και μένουμε μόνοι, ένας ολόκληρος κλάδος, ο καθένας να «βγάζει το φίδι από την τρύπα» όπως μπορεί και όπως νομίζει, χρεώνοντας πιθανώς για άλλη μια φορά το ΜτΘ με τη δική του αδυναμία και μοναξιά;

Γιατί πρέπει να δεχτούμε τις καθησυχαστικές εκφράσεις διαφόρων υπευθύνων όταν βλέπουμε ότι η πραγματικότητα οδηγεί το μάθημα και εμάς σε εξοστρακισμό από το δημόσιο σχολείο;

Δηλώνουμε κατηγορηματικά και με όσες δυνάμεις μας έχουν απομείνει, την ανησυχία και τον προβληματισμό μας, όχι μόνο γιατί η παρουσία μας και ο ρόλος μας στο σχολείο τίθεται με γοργά βήματα υπό διαπραγμάτευση -ήδη με την έναρξη της νέας σχολικής χρονιάς- αλλά και γιατί διαφαίνεται ξεκάθαρα στον ορίζοντα πια, ότι η παιδεία του μαθητή και του αυριανού πολίτη οδηγείται σε δρόμους που δεν έχουν σταγόνα από όραμα κι ελπίδα αλλαγής του κόσμου. Και γι’ αυτό κάποτε θα κληθούμε να απολογηθούμε στα παιδιά μας. Και τότε η σιωπή μας θα αγκαλιάσει τη συνενοχή μας…

Ανδριόπουλος Παναγιώτης, Γιαννόπουλος Ανδρέας, Γλαρού Άννα, Ζωχιού Μαρία, Κοτσόκολος Νικόλαος, Λότσος Αντώνης, Μαλεβίτης Ηλίας, Μάλφας Γεώργιος, Μαραθιά Διονυσία, Μασσαράς Θεοχάρης, Παπαγιαννόπουλος Κωνσταντίνος, Παπασωτηρόπουλος Χριστόφορος, Φάκος Βασίλειος, Φωτόπουλος Χρήστος.

Η διδασκαλία του Κορανίου γιατί δεν είναι προαιρετική; Που είναι η ισονομία και η ισοπολιτεία;

Απόσπασμα από το δημοσίευμα της ΡΟΜΦΑΙΑΣ

Εν Ελλάδι: Θρησκευτικά; Όχι ευχαριστώ! Έχω το Κοράνιο!

..........................
Γεννώνται, λοιπόν, εύλογα, κύριε Υπουργέ, κάποια ερωτήματα, στα οποία πρέπει οπωσδήποτε να απαντήσετε! Δεν έχετε δικαίωμα να μην απαντήσετε και αυτή τη φορά, αν σέβεστε έστω και ελάχιστα τον θεσμό της Δημοκρατίας, τον οποίο υποχρεούσθε να υπηρετήσετε!

-Πόσες είναι συνολικά οι οργανικές θέσεις διδασκαλίας του Κορανίου και πόσες (αν υπάρχουν) οργανικές θέσεις διδασκαλίας της Ορθόδοξης Χριστιανικής Πίστης;

Ζητάτε 100 θέσεις για την Ξάνθη, 100 για την Κομοτηνή και 40 για το Διδυμότειχο! Αλήθεια, πόσες είναι οι αντίστοιχες θέσεις για τα Χριστιανικά Σχολεία και πόσες θέσεις καλύπτονται με τους διορισμούς;

Γιατί κ. Υπουργέ, δεν είναι και το Κοράνιο μάθημα επιλογής, όπως είναι τα θρησκευτικά; Ο ίδιος δεν συντάξατε και το προηγούμενο νομοσχέδιο; Γιατί δεν λάβατε την ίδια μέριμνα και στην περίπτωση των μουσουλμανικών σχολείων;

– Έχετε σκεφθεί πόσοι είναι ποσοστιαία οι Χριστιανοί και πόσοι οι Μουσουλμάνοι στην Πατρίδα μας; Κανείς δεν λέει να μη σεβόμαστε το δικαίωμα των Μουσουλμάνων να διδάσκουν στα παιδιά τους την θρησκεία τους.

Αυτό, που αναρωτιέται ο μέσος Έλληνας πολίτης, είναι το ποιός είναι αυτός και με ποιό δικαίωμα ουσιαστικά απαγορεύει από τους Χριστιανούς να διδάσκουν και στα δικά τους παιδιά τη θρησκεία μας;

.....................................
Όλο το δημοσίευμα εδώ.

Γιατί ειρωνεύεσαι την πίστη μου......

.....δεν έχω το δικαίωμα να πιστεύω ότι ο Θεός έφτιαξε τον κόσμο από αγάπη και αυτό να μαθαίνω στα παιδιά μου;

Αναδημοσιεύω το σχόλιο από το troktiko για το δημοσίευμα της Καθημερινής σχετικά με το βιβλίο των Θρησκευτικών

Η "Καθημερινή" η εφημερίδα του Αλαφούζου κάνει σήμερα επίθεση στα Θρησκευτικά και με τον τρόπο που γράφει το κείμενο η δημοσιογράφος Ξένια Κουναλάκη μάλλον υβρίζει και την θρησκεία μας। Όταν λέει οπισθοδρομικούς όσους πιστεύουν σε αυτά που λέει το βιβλίο δεν είναι ύβρις;

Ναι, κυρία μου για να το καταλάβεις στο γράφουμε:"Ο Θεός από αγάπη για τον άνθρωπο δημιούργησε έναν όμορφο κόσμο μέσα στον οποίο ζούμε" αυτό που ειρωνεύεσαι και το λέει το βιβλίο της Στ Δημοτικού είναι αλήθεια।

Εσύ στα παιδιά σου να πεις ότι ο κόσμος στον οποίο ζούμε είναι αυτός που αποκεφαλίζουν τις γυναίκες τους, που τις απατάνε, που βλέπουν κάθε μέρα τηλεόραση, που τα ΜΜΕ είναι μέσα στην διαπλοκή και την υποκρισία।

Πες του και θα σου πει: "Μαμά, γιατί δουλεύεις για τον Αλαφούζο που έχει ΜΜΕ;"

Κυρία Κουλτουριάρα σε πείραξε που το βιβλίο λέει:"Ο καθένας μας χωριστά και όλοι μαζί πρέπει να προστατεύουμε το......περιβάλλον γιατί είναι έργο του Θεού"

Τι θέλεις να γράψει το βιβλίο; Ψέματα; Ότι οι εφοπλιστές μολύνουν τις θάλασσες και κρατάνε την εξουσία στα χέρια τους; Αυτή είναι η ΠΡΟΣΚΑΙΡΗ αλήθεια।

Το βιβλίο τους μαθαίνει κάτι και μετά το πρόσκαιρο αν το καταλαβαίνει η κουλτούρα σου। Η οικολογική συνείδηση καλά κάνει και περνάει μέσα από τα Θρησκευτικά και όχι μέσω του ΣΚΑΙ που μαζί μας περνάει και δεκάδες άλλα μηνύματα।

Άσε ρε κυρία μου που σε ενόχλησαν τα θρησκευτικά। Βάλε λοιπόν τα παιδιά σου να δηλώσουν αποχή και μην μας κάνεις κατήχηση।

Δείτε όλο το άρθρο και κρίνετε αν η κυρία κάνει αυτό που καταγγέλλει Προσπαθεί να επηρεάσει τον κόσμο κατά των Θρησκευτικών।
http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_columns_3_26/08/2008_282374Και αν δεν σου αρέσει η γλώσσας μας, τι να κάνουμε έτσι μιλάμε εμείς όταν τσαντιζόμαστε. Άλλοι θα έλεγαν χειρότερα. Βολέψου λοιπόν με αυτά. Και μην πεις κουβέντα. Να δέχεσαι την κριτική.Μήπως είστε συγγενής του Πέτρου Κουναλάκη; Λίγο ίδιες μας φαίνονται οι απόψεις σας....(στην τύχη το λέμε).

Εμείς είμαστε φανατικοί ενάντια στο πιο αγνό και υψηλό ιδανικό που υπήρξε ποτέ πάνω στη Γη

Πηγη: Ο.Ο.Δ.Ε.

Το μάθημα των Θρησκευτικών: τι απωθημένα πληρώνουμε

Θεόδ. Ι. Ρηγινιώτης, καθηγητής Θρησκευτικών

Η περιφρονητική στάση μιας μάλλον μεγάλης μερίδας Νεοελλήνων απέναντι στην πνευματική κληρονομιά του χριστιανισμού, η αρνητική στάση μερίδας της ελληνικής αριστεράς απέναντι στην Εκκλησία, καθώς και η στάση του ελληνικού κράτους απέναντι στο μάθημα των Θρησκευτικών είναι απόρροιες σοβαρών αθεράπευτων απωθημένων, που ταλαιπωρούν την Ελλάδα και την Ευρώπη εδώ και πολλές γενιές, μερικά μάλιστα εδώ και αιώνες.

Ας προσπαθήσουμε να κάνουμε μια σύντομη «ψυχανάλυση» στον εαυτό μας και να δούμε τι απωθημένα πληρώνουμε.

Πληρώνουμε, πρώτον, τα αθεράπευτα απωθημένα των λαών της Ευρώπης από το φρικτό μεσαίωνα και την προτεσταντική μεταρρύθμιση του 16ου αιώνα. Οι τραυματικές αυτές εμπειρίες ώθησαν τους Ευρωπαίους σε κάθετο αρνητισμό απέναντι στο χριστιανισμό και τις «Εκκλησίες» –ρωμαιοκαθολική και προτεσταντικές– που τον εκπροσωπούσαν επίσημα στη Δύση. Προϊόντα της τρομερής αυτής σύγκρουσης είναι και ο ευρωπαϊκός διαφωτισμός, ο μαρξισμός, ο ορθολογισμός (ως σκληροπυρηνική ιδεολογία –κατά της οποίας αναπτύχθηκαν ο υπερρεαλισμός, ο ντανταϊσμός και άλλα μοντέρνα καλλιτεχνικά ρεύματα), ο αθεϊσμός, ο μηδενισμός, ο αναρχισμός και πολλά ακόμη φιλοσοφικά, ιδεολογικά και πολιτικά ρεύματα.

Πληρώνουμε επίσης τα απωθημένα των μορφωμένων Ελλήνων της Τουρκοκρατίας, που, σπουδάζοντας σε δυτικές χώρες (όπως η Ιταλία και η Γαλλία), κληρονόμησαν την αντίθετη προς το χριστιανισμό ιδεολογία των Ευρωπαίων του 18ου και 19ου αιώνα, κι έτσι γύρισαν στην Ελλάδα με περιφρόνηση προς την ορθοδοξία, την οποία επί της ουσίας αγνοούσαν, γι’ αυτό και δεν μπορούσαν να την ξεχωρίσουν από τις κατάφωρες διαστρεβλώσεις του χριστιανισμού, τις οποίες αντιμάχονταν οι Ευρωπαίοι. Ακόμη σήμερα πολλοί μορφωμένοι Έλληνες –ευρωπαϊκά προσανατολισμένοι με θρησκευτική, θα έλεγα, ευλάβεια– πέφτουν στην ίδια παγίδα. Για την ακρίβεια, ισχυρίζομαι ότι όλοι οι Έλληνες που, ενώ βαφτίστηκαν όταν ήταν μικροί, τώρα νιώθουν άπιστοι, είναι θύματα σύγχυσης και κακής πληροφόρησης.

Πληρώνουμε ακόμη τα απωθημένα αμέτρητων Ελλήνων της Τουρκοκρατίας, που έπεσαν θύματα κακής πληροφόρησης ή συμπεριφοράς από αγράμματους ή ανήθικους ιερείς και από τις ρωμαιοκαθολικές και προτεσταντικές επιδράσεις, που τρύπωσαν στην Ελλάδα από τους «ιεραποστόλους» («μισσιονάριους») που έρχονταν από την Ευρώπη για να μας «διαφωτίσουν» σε ζητήματα πίστης. Αυτό ήταν και το πρώτο βήμα για να νοθευτεί η αγνή πίστη των πατέρων μας με ιδέες ευσεβισμού, ηθικισμού, αμαρτωλών ενοχών και ένα σωρό άλλα προϊόντα που μας ήρθαν από τη δύση.

Πληρώνουμε επίσης τα απωθημένα αμέτρητων Ελλήνων του 19ου και 20ου αιώνα, που καταπιέστηκαν από ένα ανελέητο σχολείο (σχεδιασμένο κατά τα τότε ευρωπαϊκά πρότυπα, ξεκινώντας μάλιστα από τη Βαυαροκρατία), που τους πίεζε αφόρητα να «συμμορφωθούν» με μια υποχρεωτική θρησκευτικότητα, που δεν τους πρόσφερε καμιά χαρά – δεν είχε την περίφημη «χαρά Θεού», που ζούσαν και ζουν μέσα στην καρδιά τους οι αληθινοί χριστιανοί και κυρίως οι άγιοι. Και φυσικά αυτή την υποχρεωτική και ανούσια θρησκευτικότητα τη μίσησαν με όλη τους την ψυχή. Και τώρα, ακούνε «Θρησκευτικά» και τρέπονται σε φυγή.

Πληρώνουμε επιπλέον τα πολιτικά απωθημένα των συμπατριωτών μας, που ένιωσαν στο πετσί τους το φασισμό, συχνά και μέσα από τη συμπεριφορά και τους λόγους ρασοφόρων εκπροσώπων της Εκκλησίας, πολλές φορές και της ίδιας της επίσημης Εκκλησίας, που αγκαλιάστηκαν με το κράτος ή έστω το ανέχτηκαν, όταν το κράτος εγκληματούσε σε βάρος της ελευθερίας του ελληνικού λαού. Αυτός ο αμαρτωλός εναγκαλισμός δύσκολα ξεπερνιέται – και είναι εκείνο που στρέφει τους πιο ευαίσθητους και επαναστατημένους αδελφούς μας εναντίον της Εκκλησίας, φυσικά μιας «Εκκλησίας» όπως την έχουν στη φαντασία τους και όχι της αληθινής χριστιανικής πνευματικής κληρονομιάς.

Τέλος, πληρώνουμε τα απωθημένα πολλών σημερινών γονιών και μαθητών, που είχαν την ατυχία να πέσουν στα χέρια ακατάλληλων θεολόγων, οι οποίοι δεν τους μετέδωσαν τη «χαρά Θεού», τη χαρά που δίνει στον άνθρωπο η αγάπη. Έτσι, ενώ πιστεύουν πως η αγάπη βρίσκεται στη μουσική, στη ρομαντική λογοτεχνία, ακόμη συχνά και σε μια συμβολική «θρησκεία της φύσης» ειδωλολατρικού τύπου (με μύθους για ξωτικά κ.λ.π.), αγνοούν το μέγεθος της αγάπης που βρίσκεται στους βίους και τη διδασκαλία των δικών μας αγίων.

Αν και η γενιά μας έχει επιτέλους αποτινάξει τις δυτικές επιρροές και έχει διδαχθεί την επιστροφή στους ορθόδοξους αγίους Πατέρες, όμως η ορθοδοξία, στη φαντασία πολλών, συνδέεται εσφαλμένα με το φανατισμό και το φονταμενταλισμό, ενώ στην πραγματικότητα είναι το αντίθετό τους. Έτσι, αγνοούμε π.χ. πως ο άγιος Νήφων, τον 4ο αι. μ.Χ., διακήρυξε πως «όπως η Γη παράγει και άσπρα και μαύρα σταφύλια, έτσι διαμορφώνει και άσπρους και μαύρους ανθρώπους, όμως όλοι είναι παιδιά του Θεού και προορίζονται για τον παράδεισο».

Αγνοούμε επίσης πως ο άγιος Κάθμπερτ της Βρετανίας –πριν από το σχίσμα του 1054, όταν όλη η Ευρώπη ήταν ορθόδοξη– είναι ο πρώτος που θέσπισε μέτρα προστασίας για ένα απειλούμενο είδος ζώου (ένα είδος αγριόχηνας). Ότι πατέρας του θεσμού των νοσοκομείων είναι ο άγιος ανάργυρος Σαμψών ο Ξενοδόχος τον 6ο αι. μ.Χ. (ο «Ξενών» του ήταν νοσοκομείο). Ότι ο Μέγας Βασίλειος ήταν ο πρώτος που καλούσε τους λεπρούς, για να τους περιθάλψει στα ιδρύματα της Καισάρειας, και μάλιστα τους υποδεχόταν με φίλημα.

Ότι ο άγιος Μαρτίνος της Τουρ διέσχισε απόσταση πολλών χιλιομέτρων για να σώσει έναν αιρετικό από τα χέρια ενός παρανοϊκού φανατικού κυβερνήτη. Ότι στην έρημο της Αιγύπτου και στη συνέχεια της Παλαιστίνης, στα δάση της Γαλατίας, της Ρωσίας κ.α., υπήρξε η μακροβιότερη «αναρχική κοινωνία» όλων των εποχών: οι χριστιανοί αναχωρητές (άντρες και γυναίκες), που ζούσαν σε ιδιότυπες κοινότητες χωρίς καμιά απολύτως εξουσιαστική δομή, εκτός από την ελεύθερη και προαιρετική σχέση δασκάλου και μαθητή, μια σχέση δομημένη έτσι, που να εξυπηρετεί την πνευματική πρόοδο και την ηθική ανάπτυξη…

Όλα αυτά είναι μέρος της πνευματικής μας κληρονομιάς, που την αγνοούμε και ως Ευρωπαίοι και ως Έλληνες. Κοντόφθαλμα και στενοκέφαλα μιλάμε για «θρησκευτικό φανατισμό» και δεν καταλαβαίνουμε ότι εμείς είμαστε φανατικοί ενάντια στο πιο αγνό και υψηλό ιδανικό που υπήρξε ποτέ πάνω στη Γη –και «πάνω από τη Γη»: τον αρχαίο χριστιανισμό και την ιστορική του συνέχεια, την Ορθοδοξία.

Ευχαριστώ.

Κραυγή αγωνίας για την επερχόμενη καταστροφή...

Το μάθημα των Θρησκευτικών: «επιτέλους Ευρώπη!»

Του Θεόδωρου Ι. Ρηγινιώτη
Θεολόγου

Αυτές τις μέρες είμαι πολύ χαρούμενος. Ακούω τις ειδήσεις και συνειδητοποιώ ότι το ελληνικό κράτος έκανε ακόμη ένα βήμα προς τον ολοκληρωτικό εκσυγχρονισμό και εξευρωπαϊσμό του, αν όχι και τον εκπολιτισμό του. Επιτέλους, σέβεται τα προσωπικά δικαιώματα κάθε μαθητή, του παρέχει κάθε ευκολία (μάλλον την παρέχει στον κηδεμόνα του) να απαλλαγεί από το μάθημα των Θρησκευτικών –που τόσο άκαρδα και καταπιεστικά τον προσηλυτίζει στη χριστιανική πίστη– και μάλιστα διαφημίζει αυτή την ευκολία με ανακοινώσεις και εκτενείς αναφορές στα δελτία ειδήσεων.

Με δυο λόγια, το ελληνικό κράτος μας τη φέρνει για μια ακόμα φορά. Παρέχει τη δυνατότητα σε κάθε ιδεολογικά προκατειλημμένο ιδιώτη, που αγνοεί εντελώς όχι μόνο το ίδιο το μάθημα των Θρησκευτικών, αλλά πολύ περισσότερο τον ίδιο το χριστιανισμό (αν και ο ίδιος θα τρέφει την ψευδαίσθηση ότι τον γνωρίζει και τον κατανοεί, καλύτερα μάλιστα από τους «παπάδες»), να στερήσει από τα παιδιά του τη γνώση της ύψιστης πνευματικής τους κληρονομιάς.

Παρέχει τη δυνατότητα σε κάθε ιδιώτη, που αντιπαθεί τον παπά της ενορίας του ή που του φούσκωσαν τα μυαλά ο μαρξισμός ή ο ουμανισμός ή ο νεότερος αθεϊσμός, να επιλέγει αν το παιδί του θα παρακολουθήσει ένα από τα μαθήματα που του προσφέρει το σχολείο του.

Αγνοεί όμως το κράτος ότι ανάλογες αξιώσεις μπορούν να εγερθούν και για πλείστα άλλα μαθήματα.

Γιατί π.χ. τα παιδιά των αλλοδαπών υποχρεώνονται να διδαχθούν την ελληνική ιστορία ή την ελληνική γλώσσα; Και ακόμη, γιατί τα δικά μου παιδιά υποχρεώνονται να διδαχθούν την ιστορία του Ευρωπαϊκού Διαφωτισμού, ενώ είμαι (εγώ, ο κηδεμόνας τους) χριστιανός ορθόδοξος και ξέρω ότι ο Διαφωτισμός –που απολυτοποιείται με καθαρή θρησκευτικότητα από τους Ευρωπαίους και τους εξευρωπαϊσμένους συμπατριώτες μας– δεν είναι άλλο από μια χριστιανική αίρεση, ένας σπασμός του καταπιεσμένου Ευρωπαίου που επιθυμούσε να τινάξει στον αέρα τη μεσαιωνική ψυχοπαθολογία, και εμείς, με την ορθόδοξη παράδοση στον πολιτισμό μας, δεν χρειαζόμαστε τα δικά του δόγματα («δεν έχει δόγματα» θα πει ο εξευρωπαϊσμένος διανοητής – μπορώ να του εξηγήσω ποια είναι τα δόγματα αυτά, αν θέλει).

Φυσικά το νεοελληνικό κράτος (και πολύ περισσότερο οι Ευρωπαίοι εταίροι –ή μάλλον κηδεμόνες– μας) αγνοεί ολοκληρωτικά την ορθόδοξη παράδοση, γι’ αυτό και ελαφρά τη καρδία απλώνει το χέρι να τη στερήσει από τα παιδιά του.

Ειλικρινά, ξέραμε ότι τα πράγματα θα φτάσουν εκεί –και είναι μόνον η αρχή– αλλά νιώθω πίκρα για τα παιδιά των αδελφών μου. Βρίσκομαι στο σχολείο, Θεού θέλοντος, για να τα βοηθήσω να γίνουν ελεύθεροι άνθρωποι, και μου κλείνουν το δρόμο. Και αφήνουν τα παιδιά τους ανυπεράσπιστα στα χέρια των πολυεθνικών που κυβερνούν τον κόσμο –αυτός είναι και ο σκοπός του σπουδαίου αυτού εκπαιδευτικού βήματος. Δε θα έχουμε αγίους μάρτυρες να θυσιάζονται για την αλήθεια, αν αποκόψουμε τα παιδιά μας από τη διδασκαλία της Εκκλησιαστικής Ιστορίας.

Εμείς οι θεολόγοι δεν κινδυνεύουμε επαγγελματικά, ούτε ανησυχούμε για κάποια υποτιθέμενα εργασιακά «κεκτημένα». Πολύ περισσότερο δεν ανησυχούμε για κάποια υποτιθέμενα εκκλησιαστικά «κεκτημένα» –ποτέ δεν υπήρξαν τέτοια, η Εκκλησία βρίσκεται πάντοτε στο περιθώριο. Και ο υποτιθέμενος «εναγκαλισμός» της με το κράτος δεν είναι παρά μια απάτη, για να την έχει του χεριού του το κράτος. Ή μήπως έχω άδικο;

Αυτός που κινδυνεύει είναι το παιδί σου. Διότι δεν έχει πια γιαγιά και μάνα να του διδάξει έστω με απλότητα τη χριστιανική πίστη. Δεν έχει πια χρόνο να πάει στην Προηγιασμένη ή στους Χαιρετισμούς τη Σαρακοστή –μήπως θυμάσαι τι είναι αυτά;– δεν ξέρει πια να νηστεύει, δεν ξέρει να προσεύχεται, δεν μπορείς ή δεν ξέρεις ή δεν έχεις χρόνο να του μεταδώσεις την πνευματική κληρονομιά των αγίων της δικής σου πίστης. Έχει πνιγεί στα μαθήματα, στην τεχνολογία και στην αγωνία της επαγγελματικής αποκατάστασης και η προσευχή του έχει αντικατασταθεί (στην καλύτερη περίπτωση) με μουσική και πολιτιστικές εκδηλώσεις. Στο σχολείο είμαι υποχρεωμένος να μαθαίνω στους μαθητές μου πράγματα, που τα είχα μάθει από τη γιαγιά ή τη μητέρα μου. Τώρα ποιος θα τους τα μάθει, αν ασκηθεί το «δικαίωμά τους» στην αμάθεια;

Αυτό το παιδί σου το παίρνεις από την εξομολόγηση, για να το στείλεις μεθαύριο στον ψυχοθεραπευτή. Άφησέ το «ελεύθερο» να «επιλέξει» αν θέλει να γίνει χριστιανός (άλλωστε εσύ είσαι χριστιανός; ή μήπως ξέρεις τι ακριβώς είσαι; ) και να είσαι σίγουρος πως θα το προσηλυτίσουν «κάποιοι άλλοι» και μαζί τους δεν θα περάσει καλά. Αλλά τότε δεν θα ξέρει τι είναι ο χριστιανισμός, ώστε να επιστρέψει, γιατί την τελευταία του ελπίδα να έχει μάθει θα την έχει φάει το «δικαίωμα στην απαλλαγή».

Εννοείται ότι η ορθοδοξία δεν είναι ο καθολικισμός ή ο προτεσταντισμός της Δύσης, που διαστρέβλωσε το χριστιανισμό και τον μετέτρεψε σε έγκλημα κατά της ανθρωπότητας! Όμως ακριβώς τα αθεράπευτα απωθημένα των Ευρωπαίων από το μεσαίωνα πληρώνουμε, υπακούοντας πειθήνια στα «φωτισμένα» προστάγματά τους.

Στην παράδοσή μας υπάρχει η έκφραση «χαρά Θεού». Αυτή η έκφραση σημαίνει ότι η προσέγγιση με το Θεό είναι χαρά. Αυτή η χαρά δεν έχει σχέση με τον ηθικιστικό χριστιανισμό του φόβου προς έναν ατελείωτο κατάλογο αμαρτιών, που έχεις στη φαντασία σου. Έχει όμως μεγάλη σχέση με τη μεταφορά της ορθόδοξης πνευματικής κληρονομιάς στο παιδί σου, που καλώς ή κακώς αυτή τη στιγμή το ταλαίπωρο νεοελληνικό σχολείο –το τελευταίο προπύργιο– προσπαθεί να πραγματοποιήσει.

Έτσι, το κράτος σε πιάνει στον ύπνο: δεν έχεις ιδέα για το χριστιανισμό, επομένως δε σου καίγεται καρφάκι για το μάθημα των Θρησκευτικών. Πιάνει στον ύπνο και τους μαθητές: γιατί να κάνουν ένα μάθημα επιπλέον, αν μπορούν να το γλιτώσουν; Πιάνει στον ύπνο και την επίσημη Εκκλησία, εκτός αν τη δούμε να αγωνίζεται μέχρι αυτοθυσίας για σένα και τα παιδιά σου (μα ήδη εκείνη έχει βαρύτατες ευθύνες για το θρησκευτικό αναλφαβητισμό σου).

Αυτό είναι όλο το κόλπο, αυτό είναι όλο το παιχνίδι… Οι θρησκείες χωρίζουν τον κόσμο, αλλά η ορθοδοξία τον ενώνει. Αυτό έχω να πω εγώ. Αφήστε με να κάνω ένα και μοναδικό μάθημα στους μαθητές, μια και μοναδική εισήγηση στους γονείς –με μια απλή εισαγωγή στην ορθοδοξία– και τότε θα δούμε πόσοι θα θέλουν ν’ απαλλαγούν από το μάθημα.

Αυτά είχα να πω. Τα λέω για την τιμή των όπλων, γιατί η καταδίκη μας έχει ήδη υπογραφτεί. Όμως εδώ θα είμαστε, και θα είμαστε για σένα, αγαπητέ κηδεμόνα και αγαπημένε μαθητή. Όταν μας χρειαστείς, να το θυμάσαι: είμαστε χριστιανοί ορθόδοξοι, κάτι που δεν ξέρεις ακριβώς τι είναι, αλλά, πίστεψέ με, σε ενδιαφέρει ν’ ανακαλύψεις.

Πηγη: http://oode.wordpress.com/